Computer says no….

Deze tijden brengen het slechtste in computersystemen naar boven.

Lokale lasten

Provinciale lasten

Rijksbelastingen

Verzekeringen

Nutsbedrijven

Medische dossiers

Callcenters

Banken

Betalingsverkeer

Handelsverdragen

AEX

Business Class instapmodel Tesla

Bijtelling

Snelheidsdisplays

Laadstations

Lane assist

Cruise control

Achteruitrij camera

Camerabeelden

Bestuurlijke drukte

Abonnementen

Metadata

Social media

Contactloos

Accountancy

Incasso’s

Betaalritme

Verkeersregel instalaties

Audits

Technocraten

‘Laat fouten die anderen maken bij hen’

De goddelijke mens…🤑🤢🤡❌

Stippen aan de horizon

Iedereen wil die graag zien: de stip. Waar je naar toe wil, wat je doel is. Nu we gedwongen zijn om over onze doelen te kunnen nadenken en onze kinderdromen proberen te herinneren, zijn we op zoek naar die ene stip. Ik denk dat ie er niet is. Daar kun je in paniek van raken, maar dat hoeft niet. Er is namelijk niet 1 stip. Er zijn er vele. Het ligt er maar aan naar welke kant je kijkt. Het is als op een rondvaartboot in de Amsterdamse grachten: Als u naar links kijkt, dan zie u rechts niks! Amsterdamse humor van een lokale schipper. Maar in schippershumor zit vaak veel waarheid.

Ik kan als Brabander die gortdroge Amsterdamse humor wel waarderen. Wat kwamen Brabant en Amsterdam mooi bij elkaar in het Oranje van 1988. Heb van de herhalingen en interviews genoten. Rinus, Ruud, Frenk…Maar ook Utrecht met Marco en Hans en de Rijnmond met Adri, Sjaak. En Groningen: Ronald en Erwin. Zelfs Volendam met Arnold en Limburg met Wilbert. Ieder speelde hun rol. In en naast het veld. Marco was getergd in Keulen, nou dat hebben de Engelsen, Duitsers en Russen geweten! En Wim, de Amsterdammer in Eindhovense dienst, redde onze natie tegen Ierland. Buitenspel was het. Dat hoort wel bij Wim. Van de mislukte Groningse trap maakte hij onzuiver, zuiver goud. Het Goudhaantje. De ontvangst op Welschap en de rit over de A2 en de rondvaart op de grachten was platina. Ik kan die dag nog als gisteren herinneren. Met mijn vriend reden we van Eindhoven AirPort een stukkie achter de colonne aan, bij Rosmalen sloegen we af naar Oss. Terug naar een uitzinnig Oss.

In de Duitse degelijke kleedkamers werd pesterig gedaan door Ruud en Hans en Erwin (KV Mechelen, ex PSV), want de Ajacieden hadden toch mooi nog de kans om iets te winnen dit jaar…De vingerafdrukken van Hans en Ruud stonden nog op de cup met de grote oren in de de vitrine van het Philips stadion. De vingerafdrukken van Berrie zaten er ook nog op. Maar zijn Helmondse bescheidenheid trok hij door in de kleedkamer-euforie na de volgende overwinning. En zou hij echt als enige van de PSV selectie zijn contributie hebben betaald? Zou zo maar kunnen…

De Brabantse bescheidenheid. Vals eigenlijk. Met een Veghelse CdK die al diverse ministersposten aan zich voorbij liet gaan. Die eindelijk in de lucht kwam, toen eerst de koning had gesproken. Bestuurlijke bescheidenheid. De gelederen gesloten houden. Wat had ik graag Wim van de Donk als premier gezien in deze tijd.

Nu in deze crisis, hangt er toch en weer een zweem van Randstad (Amsterdam en Den Haag, niet Rotterdam en Utrecht) versus de rest van Nederland in de lucht. Het wordt minder, dat wel. De maatregelen hebben geholpen, zo lijkt het. Brabant krabbelt op, de rest volgt snel hoop ik.

Ik hoor net dat mijn oud tekenleraar op de middelbare school is overleden. Hij was zwaar dementerend. Op leeftijd. Weduwnaar, Alleen. Zo voelde hij dat. Zijn kinderen waren er altijd. Maar hij wist het soms wel en soms niet. Hij was zijn stip kwijt. Bij hem in de klas krijtte ik ooit een zonsondergang met veel kleurendrama. Zo’n doos was van Caran d’Ache. Verplicht en duur lesmateriaal. Hij vond het het slecht getekend, hij zag geen stip, maar de kleuren vond hij wel mooi…Ik was toen als puber beledigd, nu begrijp ik hem. Ik had meerdere stippen moeten tekenen…

Caran d’Ache is een Zwitsers merk en betekent in het Russisch potlood. Daar kun je een geslepen punt mee zetten. De fabrikant zal wel een Russische (joodse?) immigrant zijn geweest die zijn toevlucht zocht in Zwitserland. Toen de wereld in brand stond en sluimerend anti-semitisme weer de kop op stak.

Die lockdown van Zwitserland in Europa, die al eeuwen duurt. Zou dat helpen tegen Corona? Niet helemaal. Diverse Zwitserse meren, liggen namelijk zowel in Zwitserland als Italië. Het nadeel van bergmeren is ook dat je geen horizon kunt zien. En de bergen belemmeren het uitzicht. Daar wordt je extreem conservatief van.

Ik zou er goud voor over hebben om nu naar die meren en bergen te gaan. Ik vind ze prachtig! Voor even….

Voorjaarsschoonmaak

Nagenoeg een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog. Ik stopte ermee omdat ik er geestelijk helemaal doorheen zat. Moest me ze ziek melden als raadslid en voorzitter van RKSV Margriet. De wereld gleed onder mijn voeten weg. Trauma, wantrouw, rouw….depressieve klachten.

Nou heb ik daar helaas al heel mijn volwassen leven last van en klim ik daar iedere keer ook weer uit. En steeds bewuster, omdat ik weet wat ik moet doen en vooral wat ik niet moet doen. Mijn positieve levensinstelling brengt me wel eens op een dwaalspoor. Die combinatie is voer voor speculaties binnen en buiten mijn sociale omgeving. Zo gaat dat blijkbaar. Dan is het goed dat je inmiddels jongvolwassen kinderen en liefdevolle familie- en vriendenbanden hebt. In tijden van crisis leer je je echte vrienden kennen. Wat anderen ‘ervan’ vinden interesseert me steeds minder.

Inmiddels ben ik sinds 5 maanden trotse eigenaar van een borrelcafé in de binnenstad van Oss en heb ik de werkdraad weer opgepakt. Dan gebeuren er in de privé-omgeving en over de hele wereld dingen die alles weer op zijn kop zetten. Opnieuw dreigt een voorjaarsdepressie. Je kroeg is gedwongen op slot en je kinderen roepen je weer tot de orde. Ze helpen de kroeg shutdown-proof te maken, zodat, als de seinen weer op groen staan, een mooi eerste terrasseizoen op de rails kan worden gezet. Thuis wordt de boel aan de kant geschoven en de ramen gezeemd. De therapeutische werking van poetsen met je kinderen is bijzonder.

Ondertussen probeer ik mijn overschot aan tijd in te vullen met te helpen waar ik maar kan. Dat vind ik fijn en het is goed voor me als persoon. Ik geniet van de zon die zich eindelijk en steeds meer, laat zien. Ik geniet zelfs van de gure oostenwind omdat de natuur ook met een voorjaarsschoonmaak bezig is. Zo voelt dat. De vogels fluiten in de ochtend en omdat er weinig verkeer is hoor je dat extra goed. Ik hoor en zie alles Heel goed. Er zijn minder afleidende geluiden. Minder mensen op straat, wegwaaiend straatvuil, bloesem. Zonder flora en fauna zou het een prikkelloze spookstad zijn.

Ik denk dat heel veel mensen in hun paniek nu spoken zien. Dat snap ik. Maar ik zie ook mensen thuiswerkend poetsen, de auto schoonmaken of eindelijk die schilderklus oppakken. De mensen in ‘kritische’ sectoren werken door. Heel hard, heel goed, heel waardevol. Betrokkenheid, eigen verantwoordelijkheid, loyaliteit, solidariteit, creativiteit en zorgzaamheid zijn geen tegenstellingen meer. De politiek drijft op die vermeende tegenstellingen. Dus bestaande politieke systemen schudden op hun grondvesten. De voorjaarsschoonmaak in de politiek is ook begonnen. Echt kleur bekennen is lastig en dat zie je op dit moment vooral in de paniekerige en tegelijk apathische landelijke politiek. De lokale politiek in Oss sluit te gelederen en zet het politiek debat op shutdown. Zij staan zo dicht mogelijk bij de inwoners en ondernemers. Zij doet, met hart en hoofd.

Een mooie bijvangst van deze virale en sociale crisis is dat het waardebesef van solidariteit en loyaliteit bij veel mensen nu keihard binnenkomt. Dat zou wel eens de broodnodige revival van het verenigingsleven kunnen zijn. Als horeca-ondernemer met een verward bioritme, afstandelijk raadslid en voorzitter van een stilstaande vereniging ben ik optimistisch over de toekomst! Een trotse vader was ik al.

De zon schijnt, de lucht is blauw…..1,5 meter is het al gauw.

Veel sterkte allemaal en ‘blijf gezond’ is het cliché van dit moment. Een cliché is een wijsheid zonder houdbaarheidsdatum en heeft geen vaccin nodig.

Afvalrace

Oss moet afvallen. Van gemiddeld 193 kilo per persoon moeten we binnen een jaar naar 93 kilo en daarna in 5 jaar naar 30 kilo. Een ambitie van jewelste. Welk crash-dieet moet worden gevolgd? En is dit wel gezond? Het is slecht gesteld met Oss. Te zwaar en te weinig vooruitgang. We hebben het over ons afval.

Per persoon gooien we in Oss per jaar gemiddeld 600 kilo huishoudelijk afval weg. Daarmee horen we bij de koplopers in Nederland. Daarvan is 193 kilo restafval. We scheiden dus 68% en dat is in ons land best goed. Maar ja, als je in totaal zoveel afval hebt, is dit percentage eigenlijk misleidend.

Restafval is duur, omdat het verbrand wordt. En het wordt duurder, mede door de verhoging van rijksbelastingen. Bovendien heeft Oss nu een relatief voordelig afvalcontract voor verbranding en komen we vroeg of laat voor fors hogere kosten te staan. Deze waarschuwing kregen de Osse volksvertegenwoordigers vorige week. En zo staat het afval weer op de politieke agenda.

De getallen zeggen dat we minder afval moeten produceren EN dat we nog beter moeten scheiden. Doen we dat niet dan gaan we dat in onze portemonnee voelen via een fors hogere afvalstoffenheffing. Misschien wel belangrijker is dat we ons milieu met ons huidige afvalgedrag zwaar belasten. Het moet anders, maar hoe?

We herinneren ons nog de discussie toen besloten werd om de grijze kliko voor ons restafval niet meer om de 2, maar 3 weken te legen. Het was even wennen, maar de kritiek verstomde snel. Toch leverde dit al een vermindering op van 231 kilo naar 193 kilo restafval. Alhoewel restafval? Ruim 40% van ons restafval is GFT en met onder andere papier, karton, plastic en glas is driekwart van ons restafval te scheiden tot 50 kilo echt restafval. De ambitie van 30 kilo komt dan echt dichtbij.

Deskundigen op het gebied van afval geven ons verschillende opties om de ambities waar te maken. En zoals zo vaak gaat het om beïnvloeding van ons gedrag. Andere gemeenten gingen ons voor met maatregelen die effect hebben. Ze komen grofweg neer op kleinere kliko’s, minder vaak ophalen, betalen per kilo, gecombineerd met voorlichting en nieuwe technieken, bijvoorbeeld nascheiding. En, ja dus, het woord Diftar valt regelmatig. Het systeem dat je per kilo betaalt, lijkt doorslaggevend te zijn bij het veranderen van bewustzijn en gedrag.

Nog dit jaar zal de gemeenteraad van Oss een keuze moeten maken over de in te zetten maatregelen. Gemakkelijk wordt dat niet. Wat laat je het zwaarste wegen? Gemak voor de inwoners, milieudoelstellingen of de financiën?

Blijft nog de vraag hoe het toch komt dat we per persoon maar liefst 600 kilo per jaar huishoudelijk afval produceren. Zo’n 10% meer dan het gemiddelde in Nederland. Het vermoeden bestaat dat dit komt door bedrijfsafval, bijvoorbeeld uit bouw- en sloopwerkzaamheden. Dat klinkt niet onlogisch gezien de traditioneel grote bouwsector in onze gemeente.

Oss zit in een afvalrace tegen de klok, dat is wel duidelijk. Loesje zei het al treffend: Waarom zoveel afval produceren als je het toch weggooit?

Confetti

Toch wel onverwacht die verkiezingsuitslag woensdag. De versnippering van de Nederlandse politiek is nog nooit zo groot geweest. De ongekende overwinning van Forum voor Democratie gooit in ieder geval de doorgaans stabiele Eerste Kamer overhoop. De regeringscoalitie zal nu flink aan de slag moeten om voorstellen door de Senaat te loodsen. Er zullen per voorstel gelegenheidscoalities moeten worden gesmeed. De ene keer over de linkse flank en sommige voorstellen zullen over de rechtervleugel de meerderheid moeten krijgen. Dat maakt de landelijke politiek nog onvoorspelbaarder. Heikele kwesties als klimaat, Europa en immigratie dreigen zo nog heel lang onderwerp van debat te zijn, zonder daadwerkelijke besluitvorming. Kortom, de bestuurbaarheid van ons land is een actuele kwestie geworden.

Het is bijzonder dat Forum voor Democratie met feitelijk 2 kopstukken tot dit resultaat is gekomen. Wars van de gevestigde politiek, journalistiek, wetenschap en de Haagse mores, de Kliek zoals Baudet het noemt, dendert deze partij als grootste de Senaat in via haar gewonnen zetels in Provinciale Staten. Maar weinig Forum-stemmers zullen de personen op de kieslijsten of het programma kennen. Dat is bij deze stemmers blijkbaar geen punt. De verwachting is dat de gevestigde partijen , ondanks hun collectief verlies, uit hun midden weer een provinciaal bestuur zullen gaan vormen. Vanuit de oppositiebanken zullen de Forum-statenleden hun geluid moeten laten horen. Dat maak nieuwsgierig.

De bestuurlijke confetti in ons land is in vergelijking met andere Europese landen ongekend groot. De individualisering van de maatschappij lijkt zich alleen in ons land te vertalen naar dit grote aantal politieke partijen. De klassieke sociale, conservatieve, christelijke en liberale stromingen zijn opgegaan in een veelheid van partijen en stromingen. De keuze is reuze.

Confetti is een uiting van feest en vreugde. Maar buiten de aanhangers van Forum voor Democratie en Groen Links zien we weinig vreugde. We zien ongeloof en misschien ook wel een onderdrukte boosheid. Emoties die ook de huidige Amerikaanse en Britse politiek kenmerken. Een tweepartijenstelsel is dus ook niet alles.

De kiezer heeft gesproken, de confetti is neergedaald. Het opruimen kan gaan beginnen. Zoals het spreekwoord luidt: Nieuwe bezems vegen schoon, maar oude bezems kennen alle hoeken en gaten.

Huiskamer

Toen het een paar weken geleden in de binnenstad van Oss bijna 20 graden was, kwamen er weer volop bezoekers om te genieten van de voorjaarszon. Bij de terrassen op de Heuvel en ook op andere plekken was het moeilijk om een tafeltje te bemachtigen. Op weg daar naar toe passeerden ze tientallen ondernemers die in hun winkel een graantje mee wilden pikken van deze stroom bezoekers. Maar de bezoekers kwamen niet voor het winkelen, hooguit voor de dagelijkse boodschappen. De meeste winkels bleven akelig leeg. Vooral de kledingwinkels hoopten op kooplust bij bezoekers die een nieuwe voorjaarsoutfit aan wilden schaffen, maar het leek vooral de nieuwe carnavalsoutfit die in de tassen zat.

De binnenstad van Oss maakt als winkelcentrum een bijzonder zware periode door. Dat is niet onverwacht en ook niet uniek voor Oss. De gifbeker lijkt met het aangekondigde vertrek van weer een aantal filialen maar niet leeg te raken. Als het dan onderdelen zijn van ketens die het in heel Nederland slecht doen is dat zeker relativerend, maar het is een kleine pleister op de wonden die geslagen geworden in het straatbeeld. Het roept boosheid op die vooral voortkomt uit onmacht. Zelfs de lokale pers die het ontij bracht, moest het ontgelden.

Over de oorzaken is al veel bekend. DE oorzaak bestaat niet. Het is een ongelukkige samenloop van vele oorzaken: koopgedrag, huurprijzen, ondernemerschap, het verblijfsklimaat… Deze factoren tezamen maken of breken het winkelaanbod in een middelgrote stad als Oss. Zeker is dat het aanbod van winkelruimte in Oss, zoals dat gegroeid is tot de eeuwwisseling niet meer voldoet. Kwantitatief en kwalitatief. Er is teveel aanbod, het is teveel gespreid en voor vele ondernemers te duur. Het kaf en het koren wordt bruut gescheiden en zelfs zogenaamde A1 locaties vertonen grote gaten.

Het werken aan een compactere EN verscheidenere binnenstad is de enige remedie. Compacter betekent kleiner, verscheidener betekent meer functies. In een kleiner gebied naast winkels ook horeca, cultuur en wonen. De ingezette koers voor ons stadshart is de enige juiste en noodzakelijke weg. Die weg is lang, lastig en pijnlijk, maar er is geen weg terug. Het einde van het monopolie voor winkels in een binnenstad is een feit. Een monopolie wat nog te vaak wordt gebruikt bij het waarderen van een binnenstad. We hebben een kort geheugen. Binnensteden bestonden buiten de afgemeten winkeluren uit dooie straten met rolluiken en donkere bovenverdiepingen. De klacht was ook dat de binnensteden saai waren en allemaal op elkaar leken. De verscheidenheid was ver te zoeken. Daarentegen was het rendement op het vastgoed vertrouwd hoog. Passieve winkelpandbeheerders telden genoegzaam de inkomende huurpenningen.

De huiskamer van Oss, zoals de binnenstad liefkozend wordt genoemd, krijgt een nieuwe eigentijdse inrichting. Het oude, logge en versleten meubilair en nieuwe accessoires staan nog wat ongeordend en ongemakkelijk bij elkaar. De levertijd van de nieuwe topstukken is langer dan gedacht. Dat maakt nieuwsgierig maar vooral ongeduldig. De passieve pandeigenaren worden steeds meer aangespoord om in beweging te komen. Mondjesmaat komt dat op gang.

Als na de restyling de zware donkere gordijnen van onze huiskamer weer open gaan, worden we verwelkomt met nieuwe frisse elementen en kleuren. Een gezellige huiskamer waar we graag komen, blijven, elkaar ontmoeten of om op bezoek gaan. Een plek waar behoefte aan is. En waar behoefte aan is, dat komt er.

Erfgoed

Erfgoed is de term die men gebruikt om datgene aan te duiden, wat men van de voorouders erft. Het belang van erfgoed wordt door een maatschappij bepaald en gedragen.

Oss bindt dit jaar de strijd aan met Rheden, Leeuwarden en Amersfoort. Alweer een verkiezing in het vooruitzicht. Oss heeft al de beste lokale bestuurder en is de meest inspirerende Global Goals gemeente. Ook op het gebied van erfgoed zijn prijzen binnen te halen. En zo is er weer een mogelijkheid om op Oss te stemmen, dit keer als beste Erfgoedgemeente.

Erfgoed zult u zich afvragen. Oss heeft toch helemaal geen historische binnenstad? Nee, dat klopt. Veel potentieel erfgoed is in de jaren 60 en 70 gesloopt in het kader van de modernisering. Minder waardering voor historie en de drang om een grote stad te worden, hebben Oss qua erfgoed geen goed gedaan. En toch een nominatie voor erfgoedgemeente van het jaar. Hoe komt dat?

De gemeente Oss is niet meer alleen de stad Oss. Met historische parels als Megen en Ravenstein erbij is de gemeente tientallen monumenten rijker geworden. Maar dit is niet de reden voor de nominatie. Het gaat over de wijze waarop met erfgoed wordt omgegaan. Denk bijvoorbeeld aan de aandacht voor Oss als een van de belangrijkste archeologische vindplaats van ons land, met het gebogen kromzwaard als HET kenmerkende symbool hiervoor. Ook de vele vondsten bij het uitbaggeren van de Maasuiterwaarden dragen bij aan het besef dat onze geschiedenis ver teruggaat. De tentoonstelling Bagger in Museum Jan Cunen is een bezoek waard!

Erfgoed is iets moois. Het historisch verhaal van een stad of streek kan aan de hand van iets tastbaars beeldend verteld worden. Gebouwen zijn dan toch wel het meest aansprekend. Erfgoedgebouwen zijn van religieuze, militaire of industriële oorsprong en kunnen worden behouden als er een nieuwe bestemming voor gevonden kan worden. Dat zijn lastige zaken. Vooral om financiële redenen.

Religieus erfgoed, volop aanwezig in Brabant, is een zorgenkindje. Tientallen kloosters en kerken wachten op een nieuwe gebruiker. Bij kloosters is een herbestemming met een woon- of zorgfunctie het meest kansrijk. Dat is gezien de oorspronkelijke functie ook wel logisch. Maar wat te doen met al die kerken? Er zijn enkele voorbeelden van een herbestemming tot concertzaal, een kantoor of een school. Maar er zullen nog vele kerken uit de eredienst onttrokken worden. De plicht om onderhoud te plegen stopt niet. De katholieke kerk heeft er een hoofdpijndossier bij.

Cultureel erfgoed is iets om zuinig op te zijn. Maar de grote vraag is wat we er voor over hebben. Deze week kwam het kabinet met een subsidie-regeling voor verduurzaming van erfgoed van 40 miljoen euro voor het hele land. Als dat het is, is dat de verkeerde zuinigheid.

Het zou mooi zijn als Oss de publieksprijs voor beste erfgoedgemeente wint. Het zal de aandacht en het bewustzijn voor cultureel erfgoed vergroten. Dit bewustzijn betekent ook dat er pijnlijke keuzes gemaakt moeten worden en dus niet alle erfgoedgebouwen voor de eeuwigheid behouden kunnen blijven.

In onze tijd kunnen we nog boos of verdrietig worden over de keuzes die vorige generaties maakten bij de sloop van een kerk, een pastorie of een fabriek. Gezien de huidige uitdagingen voor het erfgoed kunnen we er misschien wel iets meer begrip voor opbrengen. Ook onze generatie zal keuzes moeten maken.

Klikken

Een bijzonder onrustige week in Oss. De nieuwsberichten volgden elkaar in hoog tempo op. Nieuwsberichten over een ontvoering, bedreigingen, autobranden en een dodelijke schietpartij. Oss laat zich van haar slechtste kant zien en velen vragen zich af wat er toch aan de hand is.

Hoewel de verschillende incidenten zo op het oog niks met elkaar te maken hebben is er sprake van een zorgwekkend patroon, waar de politie haar handen vol aan heeft. Een giftige combinatie van frustraties en vetes worden uitgevochten voor de ogen van de gewone Ossenaar. Dit leidt tot laffe berovingen van jongeren van hun mobiele telefoon, fiets of bromfiets. Het is de schrik van vele bezorgde ouders. Kinderen die op hun fiets gewoon veilig naar huis komen na het sporten of een avondje stappen. Dat zou toch doodnormaal moeten zijn.

Vermoedelijk zijn deze incidenten de uitwassen van voorbeeldgedrag uit de onderwereld die zich tonen in de bovenwereld. Het snelle geld, is te aanlokkelijk, met crimineel gedrag tot gevolg. Jeugdbendes tot grote criminele netwerken worden soms blootgelegd na intensief speurwerk. Maar het lijkt wel moedeloos dweilen met vele open kranen.

Het vergt een groot doorzettingsvermogen van de politie om al die zaken te doorgronden en tot bewijslast te komen. Vaak leidt een informant de doorbraak in. De zwakste schakel in de keten van zwijgzaamheid bepaalt de sterkte van de criminele ketting.

Op de vraag wat er in Oss aan de hand is kunnen vast veel mensen een deelantwoord geven. Met die antwoorden kunnen zaken opgelost worden en criminele patronen lamgelegd worden. Praten heet dan ‘klikken’ en op school leerden we dat klikken niet mag. Maar klikken is vaak liegen om iemand te pesten om er zelf beter van te worden. Praten om politie en justitie te helpen de puzzel te leggen vergt moed en is geen doodzonde.

Het is doodzonde dat alle goede ontwikkelingen in Oss worden overschaduwd door zo’n week met onrust. Dat verdient Oss niet en doet vele Ossenaren pijn. Chicago ligt in Amerika, niet aan de Maas.

Piet Klimaat

Het grote nieuws deze week ging over het weer. Na twee weken bizarre winterse omstandigheden bereiken de middagtemperaturen alweer tweecijferige waarden. Zou dit alweer de winter zijn geweest? Aan wie moeten we het vragen? Aan die wat houterige weermannen bij de NOS?

Decennialang was Piet Paulusma de vaste steun en toeverlaat voor een altijd ontspannen en geanimeerde weersvoorspelling. Niet saai voor een groot computerscherm terugkijkend op radarbeelden, maar op locatie. Op de camping, op straat, bij een sportveld. Tussen de mensen zeg maar. Piet werd zo onze lievelingsweerman. Heel lang geleden hadden we er met Jan Pelleboer ook zo een. Toen nog alleen op de radio.

Maar SBS was er klaar mee. Piet wordt na jarenlange trouwe dienst aan de kant gezet. Overigens samen met Rob de Geus. Zijn SBS-collega inspecteerde vele keukens en stelde op heel beeldende wijze smerige toestanden aan de kaak. Zijn stripje in het frituurvet kleurde vaak zwart als teken van oververzadigd vet. Was je horeca-zaak wel in orde, dan kreeg je een mooie sticker van de Smaakpolitie. Legendarisch was natuurlijk ook zijn inspectie van, op het oog, schoon beddengoed met het blauwe lampje. Getver.

Piet sprak over het weer. Tegenwoordig spreken we ook over het klimaat. We praten heel veel over het klimaat, maar we doen vervolgens bijzonder weinig. Een klimaat-akkoord is geen garantie dat er daadwerkelijk maatregelen worden genomen. Als doelstellingen van ver weg, naar concreet dichtbij komen, krijgen politici koudwatervrees. Vooral als kostenstijgingen bij het internationale bedrijfsleven in beeld komen, slaat de angst voor economische schade toe. De vervuiler betaalt nu eenmaal niet graag en stuurt het lobby-leger de politieke velden in om vooral verwarring te zaaien over de economische effecten van de klimaatmaatregelen.

Vele kinderen zien dit volwassen duikgedrag met lede ogen aan en zo werd een nieuw woord aan ons vocabulaire toegevoegd: de klimaatspijbelaar. Vrij van school om te demonstreren tegen het ontbreken van kordaat klimaatbeleid. Dat is nog eens wat anders dan ijsvrij. Het “Wij willen ijsvrij” klonk ooit eens over de schoolpleinen en met een beetje geluk kregen we het ook nog. Spijbelen? Nee hoor dat bestond toen nog niet….

Duizenden kinderen spijbelden gisteren om hun zorgen over de klimaatverandering te uiten. Dat signaal is een duidelijk code rood voor weifelende politici die niet door durven pakken. In navolging van collega’s Gerrit Hiemstra, Margot Ribberink en Helga van Leur kan Piet zich nu ook gaan inzetten voor een beter klimaatbewustzijn. In een nieuw programmaformat van Studio 100 zal hij schitteren als Piet Klimaat.

Piet Klimaat, de grote schrik van de stijgende zeespiegel. Hij zal de laatste overgebleven Baudetjes met klimaatsceptici achtervolgen en enteren. Hij zal ze beroven van hun illusie dat het vanzelf wel goed komt.

Piet Klimaat laat niet met zich sollen.

Opera

Een heuse Opera. Creatieve duizendpoot en Ossenaar Peter van Aar gaat er zich aan wagen. Van de Bende van Oss is na de film ook straks een opera te bewonderen. Een eerbetoon aan de periode van Oss wat menig city-marketinggoeroe doet blozen. Bijna een eeuw later is het Oss van toen nog een prachtig script voor een moderne kunstzinnige uiting in een klassieke jasje.

Het script wat decennialang menig stadsbestuur vooral dwars zat en het liefst onder het Bergoss-tapijt werd geschoven, om er bij tijd en wijle, aan de andere zijde van het carpet weer te voorschijn te komen. Zodra er ook maar iets crimineels gebeurde in Oss, werd de link met het DNA van de Osse Bende gelegd. En helaas is het in Oss nog wel eens raak. Zichtbaar door schiet- en natuurlijk steekpartijen in het zogenaamde criminele milieu. Het topje van de ijsberg wat we tegenwoordig ondermijning noemen?

Onlangs was de film weer te zien op de nationale TV. Het was bij de publieke omroep waar de film zonder hinderlijke reclameblokken in een ruk kan worden gekeken. Films van zeg maar 1,5 uur duren bij de commerciële omroepen zo maar een uur langer en is het meer een verzoeking dan een ontspannen activiteit. De Osse Bende was ondertiteld. Dat is wat me deze keer vooral opviel. De Brabants-Limburgse tongval in de film is verre van Ossisch en moet voor de kijker toch gewoon te verstaan zijn. Het is waarschijnlijk de Randstedelijke beoordeling die een ondertiteling rechtvaardigt. Dit ondertitelen gebeurt namelijk niet bij de lopende serie Judas over de Amsterdamse onderwereld. Het plat Amsterdams is nauwelijks te volgen en de serie sleept zich een beetje voort. Het boek was beter.

Het afzetten tegen de Hollanders is zo’n beetje wel de rode draad in de Bende van Oss. We schuppen ze het liefst terug over de Maas, dachten ze toen en zo denken we er nog steeds over. Het grote succes van de Kapotte Kachels met hun carnavalskraker ‘Terug over de Maas’ geeft daar maar weer blijk van. We walgen van die strelukke Hollandse inmenging in onze Osse cultuur. Ook al is die best wel primitief, die Osse cultuur.

In de opera De Bende van Oss zal Ossisch worden gesproken en dus ook gezongen. Voor de spelers die deze taal niet machtig zijn is een zogenaamde boventiteling beschikbaar die alleen vanaf het podium zichtbaar is. Zo maken de import-Ossenaren ook nog kans op een mooie rol en een spoedcursus Ossisch. Het stuk zal volgens de aankondiging rauw, met vleugen romantiek, oprecht en eerlijk zijn. Vooral dat laatste kenmerk maakt nieuwsgierig. Wordt het eerlijke verhaal over de bende gebracht en wordt het verhaal daarmee minder aansprekend? Laten we hopen van niet.

De producenten zoeken nog een geschikte locatie. Men denkt aan het Unox-terrein. Dat zou fantastisch treffend zijn. De plek waar vele Ossenaren met het mes hun geld verdienden. Het mes was een kostbaar bezit. Het ging als beste vriend overal mee naar toe….

De film heeft de Osse trots doen toenemen en zelfs enig chauvinisme is af en toe waarneembaar. Het feit dat er nu een Ossische opera komt is daar een mooi bewijs van. Iets om naar uit te kijken. Een jaartje geduld nog.