Pontifex maximus

Pontifex is waarschijnlijk de samentrekking van pons (= weg (over water), bijvoorbeeld brug, of planken over een moeras) + facio (= maken, etc.), in de betekenis van “bruggenbouwer” of “padvinder”;[1]; een andere vertaling is “wegbereider”. Maximus betekent ‘grootste’.

De stakers bij de Maasveren willen het maximale halen uit hun stakingsacties. Het stichtingsbestuur wil ook het maximale halen uit deze situatie. Vooral bij de overheden aan beide zijden van de Maas. Niemand wil water bij de wijn doen en de kloof lijkt onoverbrugbaar.

Wat stakers en stichting nu doen betekent alleen maar verlies. Als beide partijen het maximale willen dan ontstaat een patstelling. Het veer blijft midden in de Maas liggen, niemand kan erop (of eraf). Het hindert anderen en het imago als betrouwbare oeververbinding dreigt af te zinken.

Mosa Trajectum, het huidige Maastricht, de brug bij Ceuclum, het huidige Cuijk. Die Romeinen waren niet van die rare jongens, al doen Asterix en Obelix misschien anders geloven.

Blijft deze regio een regio met Batavieren die elkaar figuurlijk de hersens inslaan of gaan we de stap maken naar een Pontus Magus?

Of blijft Magus het stadje wat moedig weerstand bleef bieden aan de machtige overheersers uit Brabantia?

De druïde uit Magus is druk bezig nog een voorraad toverdrank te brouwen. Zal het helpen? Geen Idéfix!

Vier ogen

Het vierogen principe is de reden om de Osse jeugdportefeuille onder te verdelen tussen twee portefeuillehouders. Eentje voor jongerenwerk en eentje voor jeugdzorg. Op zich natuurlijk prima om zo’n belangwekkend onderwerp bij 2 wethouders te beleggen. Maar bureaucratie en onnodige tijdvretende afstemmingen liggen op de loer. Wie neemt de leiding, wie praat met instanties, maar, vooral ook, wie neemt verantwoordelijkheid? Er is nogal wat aan de hand. Oosterpoort heeft het financieel lastig, de GGZ is nagenoeg kapotbezuinigd en vele jongeren zijn in afwachting van directe hulp. Hulp bestaande uit ogen, oren en handen. Crisisopvang, een gesprek, aandacht. De inkoop van jeugdzorg is onderwerp van allerlei regionale samenwerkingsverbanden met dan weer die gemeente als voortrekker (centrumgemeente in het jargon) en dan weer een andere. Overgeorganiseerd en traagwerkend in een wereld die vooral directe en acute hulp vraagt. Geen beleidsoverleggen en juridische getouwtrek over aanbestedingen en managementrapportages. Iedere gemeente en dus ook Oss, zou zichzelf een plezier doen, zoals toen met de vluchtelingencrisis een lokaal team samen te stellen en concrete afspraken te maken met professionale hulpverleners. Zonder bestuurlijke drukte en ambtelijke haarkloverij. Oss is er inmiddels groot genoeg voor. En de kleinere gemeenten in de regio? Die zouden dus nu echt eerlijk moeten zijn door toe te geven dat de vele taken die door rijk en provincie over de schutting zijn gekieperd, niet door een kleine organisatie zijn op te pakken. Niet meer denken in het belang van henzelf in de raad, maar voor haar inwoners. Zonder bestuurlijk sentiment.

Jongeren in onze regio met een hulpvraag hebben minimaal 4 professionele ogen, oren en handen nodig. Dan pas zorgen we voor goede jeugdzorg.

Brabants leven

Onze Guus heeft ons Brabanders trots gemaakt met een heus volkslied. En nu tijdens het WK voetbal zien we weer wat een volkslied teweeg brengt. Voor de aanvang van Brazilië-Mexico werd door de Russische muziekmeester een te korte versie van de Braziliaanse hymne gedraaid, maar dat weerhield de fans op de tribune er niet van om tot het echte einde door te zingen. Gehaast werd gewacht met het instarten van de Mexicaanse klanken.

Guus zingt over het Brabantse leven, gemoedelijkheid, broeder- en zusterschap als tegenpool van het toch wat killige en zakelijke NL boven de rivieren. Een paar maanden geleden was ik in het Rotterdamse Ahoy en bezongen 50.000 Nederlanders hartstochtelijk ons Brabant. Mooi! Guus was die avond de smaakmaker naast veel andere artiesten. Het biermerk van die avond deed niks af aan de Brabantse sfeer.

Er is ook een andere kant van het Brabantse leven. Steeds meer jonge Brabanders zien dit leven niet meer zitten. Inmiddels staan we in de top 3 van zelfmoordprovincies samen met Zeeland en Drenthe. Een trieste topnotering.

Over de achterliggende oorzaken is het gissen. Ligt er achter de gemoedelijke Brabantse sfeer een zwart gat waar heel veel jongeren geen raad mee weten? Niet mee kunnen doen, gepest worden, synthetisch drugsgebruik, teveel sociale druk? Vooral jongens zijn slachtoffer van onmacht en/of gebrek aan aandacht. Teveel rolmodellen in clips en op de voetbalvelden? Het jonge menselijk brein is nog steeds ondoordringbaar voor velen.

De jeugdzorg staat zwaar onder druk, talloze bezuinigingsronden op psychische hulp laten een spoor van vernieling achter. Problemen met wachtlijsten worden in de politieke arena weggeredeneerd met managementinformatie van bedrijfsmatige figuren in de betrokken instellingen. Teveel oog voor overhead en te weinig aandacht voor de kopzorgen bij hulpverleners én vooral de jongeren die direct hulp nodig hebben. Het eerste wat nodig is aandacht en een professioneel luisterend oor. Preventieve hulp, voordat de jongere zelf een onomkeerbaar besluit neemt.

Niet echt een gezellig onderwerp voor de Brabantse stamtafel. Nou dat moet dan maar. Teveel Brabantse vaders en moeders zijn hun plezier in het Brabantse leven al lang verloren en het komt misschien wel nooit meer terug. Maar ja, zoal Guus het al zong: De trein moet nou eenmaal verder….

Nee Guus, deze trein moet gestopt worden. Hopelijk heb ik je op het spoor gezet naar een opbeurende songtekst voor alle (Brabantse) jongeren die met zichzelf in de knoop zitten. Ik weet zeker dat jij er iets moois van kan maken.

Rode Duivel

Ik hoop dat de Rode Duivels het gaat lukken. De Belgen die op de platte kar door de taalgrens rijden in Brussel, Antwerpen, Liege et Charleroi. Het voetbal bindt. Een elftal dat de geschiedenis van dit land weerspiegelt met Lukaku in de spits. Kuifje in Congo kan opnieuw herschreven worden.

Het tegenovergestelde van de Rode Duivel is… de Groene Engel. Een parel aan de Kruisstraat in de Osse binnenstad. Een parel die al diverse malen is opgepoetst, maar de glans blijft uit. Diverse poets- en reinigingsmiddelen zijn al ingezet, maar de oester klapt iedere keer hard dicht. Alweer een vertrekkend persoon, alweer plannen en alweer een hoofdstuk in dit ongekend spel.

Het toneelstuk, want dat is het, is toe aan een prettig plot. Een nieuwe cast, de coulissen in het licht en geen cliffhangers meer.

Koppel het horecagedeelte los en laat het cultuurpodium bloeien. De vele vrijwilligers hebben er recht op.

Dividend

Dividend is een winstuitkering aan aandeelhouders van een onderneming. Daarover kun je belasting heffen, maar hoeft niet. De belastingdruk in ons land is hoog en dat is het resultaat van ontelbare politieke beslissingen over de afgelopen eeuwen. Ook keizers en koningen haalden belastingen op bij haar ‘onderdanen’.

Over het afschaffen van de dividendbelasting, het groeiend steentje in de nog stugge schoen van dit kabinet is niet zo maar een oordeel te geven. Behalve dat het in een open democratie als de onze, niet erg transparant is gegaan. Fracties van de Tweede Kamer doen hun best, maar slaan tot op heden geen deukje in het pakje boter van Unilever.

Wat nog waziger wordt, de afschaffing van deze vorm van belasting, zijn de besloten deals met multinationals en onze (?) belastingdienst. Hier wordt met heel veel potentieel gemeenschapsgeld gedeald, zonder, zo lijkt steeds meer, een democratisch verantwoorde controle. Bestaande politieke partijen, die nu oppositie zijn, worden om de oren geslagen met medeverantwoordelijkheid. Vooral de PvdA heeft daar veel last van. Eigenlijk zit heel politiek Den Haag gevangen in haar eigen systeem, waardoor het enige maar zware politieke middel, een parlementaire enquête de onderste steen boven kan halen. Dat loopt daarna een stuk makkelijker, dus ik snap niks van de houding van de regeringspartijen.

Het bevoordelen van bedrijven ten gunste van anderen is staatssteun. En iedere staat doet dat. Soms heel transparant door staatsaandelen. Bekende voorbeelden zijn de auto- en vliegtuigindustrie in de westerse wereld, maar ook de staalindustrie en wapenindustrie in combinatie met oliedeals in het Midden-Oosten. Korte termijn politiek voert de boventoon onder het mom van werkgelegenheid en economische voorspoed. Welzijn en welvaart zeg maar. En daar is niemand op tegen. Maar er absoluut geen gelijk speelveld in NL, Europa, de hele wereld.

Het gemillimeter in de Nederlandse politiek is van belang, maar het zou de EU nu sieren om op te staan en in ieder geval snel aan de slag te gaan met een gelijk speelveld op het Europese vasteland. De Brexit, biedt in die zin een kans om het Angelsaksische economische model nu definitief in te ruilen voor het Rheinlandmodel, wat toch meer harmonisatie als kernwaarde in zich heeft. Voor NL denk ik het beste model, met haar Rijnbuurvrouw, als belangrijkste handelspartner. En de Benelux als speelveld, is dat misschien een mooie eerste opschaling?

De neiging van Mark Rutte lijkt steeds meer richting het Angelsaksische te gaan. Wat mij betreft drijft NL daarmee af, net zoals Brittannië dat al eeuwen doet. De kliffen die daarmee zijn ontstaan, zijn mooi om op een afstand te zien maar, als je er boven gaat staan, levensgevaarlijk. In het krijt staan bij een Trumpstaat, dat moeten we niet willen.

Ik zeg vandaag mijn abonnement op bij mijn Belastingdienst. Misschien kan ik er mooie deal uitslepen.

Alweer?

Ons klimaat verandert. Pas vertelde mij een vinoloog dat het klimaat in Zuid Nederland lijkt op dat van de Champagnestreek van de jaren 80 van de vorige eeuw. Toen de discomuziek in de Franse dancings rondging. Deze klimaatwijziging heeft tot gevolg dat de wijnteelt in NL steeds beter kan. Zo zijn de eerste flessen wijn al gebotteld in Oosterhout bij het prachtige Sint-Catharinadal en kan met de opbrengst wellicht dit culturele pareltje nog lang mee.

De maanden mei en juni blijken nu toch al een paar jaar een uitstekende periode om er op uit te gaan. Jongeren gaan niet meer naar disco’s, maar zitten op het terras. Vooral fijn als je je eindexamen met goed gevolg hebt afgerond. En dan, de festivals. Ook zo’n populair tijdverdrijf bij jongeren en oudere jongeren. Festivals met muziek, drinken, eten, vermaak, zien en gezien worden. Een feest zeg maar. En je houdt van een feestje of niet. Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.

Nou hebben wij hier in Oss best veel mensen die van een feestje houden. En er zijn ook mensen die het een feest vinden om een feest te organiseren. Sommigen hebben er zelfs hun beroep van gemaakt. Maar festivals worden toch en vooral mogelijk gemaakt door vrijwilligers. Die het gewoon leuk vinden. En iedereen hoopt op goed weer!

En als iets leuk wordt, heeft het lokale BD, toch wel wat moeite om de dop van de pen te krijgen. Positief nieuws is geen nieuws. Nieuws is zuur, scherp, soms knetterhard, niet altijd ff goed onderbouwd en met een duidelijke persoonlijke moralistische boodschap. De krant worstelt met haar toekomst. Dat is wel duidelijk.

Betalen om iemands mening te lezen? Dat is zo jaren 80…..

Stand-up politiek

Politiek en humor horen bij elkaar. Binnen de politiek, over de politiek, een oeroud beproefd concept. In Nederland en in het bijzonder vanuit het Brabantse land zijn vele talenten begonnen in kleine zaaltjes in Budel, Zijtaart en speelden binnen korte tijd heel Carré plat.

Die Brabantse humor zit ook in mijn DNA. Cynisch, zelfspot, vlijmscherp en vaak op en soms over het randje. Die cultuur komt ook voort uit het carnaval, waar tonpraoters, vaak de lokale politiek op de korrel nemen. Zo werd ik de laatste carnaval de wethouder genoemd die op de winkel past. Een vette knipoog naar mijn favoriete stek in de Osse Peperstraat. En zo hoort het ook, politiek niet al te serieus nemen. Als het onderwerp of de persoon in kwestie zich daarvoor leent.

Soms is het lijntje erg dun over wat wel en niet kan. En wordt het ongepast.

Een voorbeeld daarvan is aanstaande. In het Brabantse Veldhoven organiseert Klaas Dijkhoff een combi met Rob Scheepers onder de titel Stand-up politics, met een passende afsluiting aan de bar met waarschijnlijk een Bavaria, Budels of Swinckels, mooi format! Passend bij de Brabantse profiel van politicus Dijkhoff. Ik waardeer de creatieve gedachte erachter. Maar dan…

Een van de onderwerpen van comedie is het vluchtelingenbeleid in NL en Europa. Een van de grootste splijtzwammen in Europa en VS op dit moment. Kinderen die van hun Mexicaanse moeders worden gescheiden, overvolle boten en bootjes die ronddrijven op de Middellandse zee, overvolle kampen in Turkije en de lange arm van Erdogan in de Europese politiek. Merkel die binnen twee weken haar Beierse vrienden moet tevreden stellen met een compromis (Libië). En uiteindelijk gaat het om mensen, die vrijheid zoeken. Ook soms om economische motieven, zeker, maar wat moet je als je stad in puin ligt. Wat zou Dijkhoff doen als Breda al maanden bestookt wordt door milities uit, ik noem maar Antwerpen.

We kunnen ons dat misschien helemaal niet voorstellen, maar de geschiedenis van Breda laat zien dat het is gebeurd. Klaas, als slimste mens van Nederland, zou toch beter moeten weten. Daarom vieren we carnaval in het zuiden en niet in Den Haag. En daar is ie nu de kroonprins van de grootste politieke partij van NL en het lijkt erop dat dat zo moet blijven. Desnoods met grapjes over vluchtelingen.

De laatste carnaval stond Klaas met zijn Bredase vrienden op de foto in Russische trainingspakken (doping). Leuk! Moet kunnen! Pijnlijk was natuurlijk dat zijn voorganger en toen minister Zijlstra ook zogenaamd contacten had met Rusland. Kan gebeuren, maar ook dat werd zeer ongepast met de gespannen relatie met Rusland over een aanslag met vele Nederlandse slachtoffers.

Het avondje in Veldhoven is bij voorbaat al ongepast maar is volgeboekt! Zouden de mensen die er komen gescreend zijn? Maar er komt sowieso een vervolg tweet Klaas.

Denk het ook. Het vluchtelingenvraagstuk is de grootste uitdaging in de wereldpolitiek. Daar zijn we nog lang niet klaar mee. Houdoe!

Cultuur

Oss was de de afgelopen week in het nieuws. Positief deze keer met haar aanbod van cultuur. Een voor Nederlandse begrippen, middelgrote stad met een rijke schakering van cultuuruitingen. Lievekamp, Museum Jan Cunen, Groene Engel, poppodia, evenementen, teveel om op te noemen. Tja, dan staan we mooi in de ranking!

Maar er is nog meer cultuur. De woonwagencultuur. Oss en woonwagens horen bij elkaar, al meer dan honderd jaar. De beruchte vrijstaat op Vorstengrafdonk werd na 50 jaar ontmanteld en opgesplitst is zogenaamde subkampjes. In de gemeente Oss hebben we er 11.

Woonwagenbewoners hebben hun eigen cultuur. Onmiskenbaar. Een cultuur die het beschermen waard is, volgens het college van de rechten van de mens. Het rapport wat deze stelling onderbouwd wordt opgesierd met een foto van een salonwagen zoals we die kennen van Pipo de Clown en Mamaloe. ‘Sapperdeflap’ en ‘Dag vogels, dag bloemen’ zijn wel de bekendste uitspraken van die Pipo.

Groot voorvechter van de rechten van woonwagenbewoners in de raad van Oss, Joop van Orsouw, is sinds gisteren, wethouder voor o.a. woonwagenzaken. Vol trots vertelt hij op DTV over de ‘trendbreuk’ als het gaat over het verminderen van het aantal woonwagenplaatsen. Nee, hij gaat er 10 toevoegen en daar gaat ie 4 (!) jaar over doen. Voor zijn partij Beter Oss, de grote buit uit de ellenlange coalitiebesprekingen. Geen woord meer over zijn ‘over mijn lijk’ NEE tegen de Mestfabriek en het crematorium, belastingverhogingen en het grote onrecht wat Osse ambtenaren onze inwoners stelselmatig aandoen. Geen woord meer over het, in zijn ogen, zwabberend financieel beleid van zijn collega Frank den Brok. Geen woord meer over de trage uitgifte door Frank den Brok, van Vorstengrafdonk (van grafheuvel, vrijstaat, tot bedrijventerrein).

In zijn vorige periode als wethouder voor de VVD kocht Joop namens het college, een boerderij aan de Macharenseweg ver boven de marktwaarde. De 20 jarige rente die de Osse gemeenschap daarover heeft moeten ophoesten is goed voor de aanleg van minimaal 11 woonwagenplaatsen.

De Liberale Osse Fractie, LOF, was gisteren niet aanwezig bij de stemming en installatie van de wethouders. Het gaat LOF niet om de poppetjes, het gaat LOF om de inhoud en daadkracht. Dat willen de Osse inwoners en bedrijven zien. Nie lulluh mar Poetsuh! zou Joop zeggen.

Joop heeft met ruimtelijke ontwikkeling, binnenstad en mobiliteit de mooiste portefeuille in het college. Joop maak er wat van! LOF zal je steunen in de voorzetting van het beleid van de afgelopen raadsperiode.

Gas erop

Terwijl minister Wiebes financiële risico’s uit de weg gaat in Groningen, groeit het algemeen besef dat aardgas een houdbaarheidsdatum heeft. En die nadert met rasse schreden.

Onze huizen gasloos maken is een enorme operatie. Verwarming en koken gebeurd nog steeds met het blauwe vuur. De onderliggende belangen zijn groot, ook bij de Nederlandse Staat. Die verzorgingsstaat die we hebben is voor het grootste deel gebouwd op het Gronings gas. Nederland ligt er daarom zo mooi aangeharkt bij. En dat wil iedereen graag zo houden.

Het omdenken naar bijvoorbeeld all electric woningen (sorry voor de Engelse term) is alleen nog opkomend bij nieuwbouw. Dat is mooi, maar het gaat zo te langzaam.

Hoe? Beginnen met besparen van gasverbruik door de bestaande woningen te verduurzamen. Corporaties, beleggers, banken en particulieren zijn aan de beurt. Niemand anders. Dus geen smoesjes over rendement en terugverdientijden. Gewoon doen! Er zijn allerlei financiële stimulansen (Brabant woont slim bijvoorbeeld) voor particulieren en voor de instellingen die (zogenaamd) niet het geld hebben is er voldoende leencapaciteit. Onderpand is het woningbestand met gegarandeerde huurinkomsten. Simpeler kunnen we niet maken.

En we hoeven echt niet allemaal naar de 0 op de meter. Verschuiving van bijvoorbeeld E naar B labelwoningen is al een enorme stap om ons gasverbruik te verminderen. De financieringslasten zijn mss ff hoger, maar de waarde van het (onder)pand schiet omhoog. Dus verhuurders hoeven dit echt niet door te rekenen aan de huurder!

Er is voldoende kennis en expertise in de markt om deze operatie aanzienlijk te versnellen! Dus graag gas erop!

Bockey’s

Er bestaat een hockeyteam bij MHC Oss. Tuurlijk. Maar er is er eentje bijzonder: De Bockey’s, een samensmelting van bokken en hockey. Vandaag vieren ze hun 28e verjaardag met gepaste omlijsting na de laatste seizoenswedstrijd tegen de veteranen van MHC Heesch.

Dit seizoen is abominabel: als laatste geëindigd, degradatie, rug en vooral hamstringblessures. Het middenveld loopt met de tong op de schoenen en dankzij fantastisch keeperswerk is de schade qua aantal tegendoelpunten beperkt gebleven. Maar daar gaat het allemaal niet om.

Het is team van Keep Fitters en Rapiditianen dat de samensmelting van 2 rivaliserende Osse clubs symboliseert. Keep Fit, de kakkers op de Beethovengaarde, vooral import Ossenaren werkzaam bij Organon. Rapidity, de club van de middenstand op de Rusheuvel. Ik stapte in de B-jeugd over van Keep Fit naar Rapidity omdat ze daar kunstgras kregen. Een experiment van Desso: het werd een zigzag veld vanwege tegendraadse polen op een bol veld. Het begin van een bloeiende kunstgras-industrie in Oss.

Het clubhuis van Rapidity heette De Kuil, omdat er in het midden een mooie jaren 70 kuil was. Menig feestend persoon heeft daarin bijna zijn nek gebroken.

Bij de fusie tot MHC Oss werd de kuil gedempt en is het waarschijnlijk een archeologische vindplaats. Bij de aanstaande sloop zal de Kuil haar schatten prijsgeven: glasscherven en een schrale bierlucht. Meer zul je er niet vinden. Maar menig hockeyveteraan koestert de herinnering aan De Kuil op zondagmiddag en net op tijd naar huis voor Studio Sport. Tunnekestournooien met immigranten uit Engeland en België tot gevolg. En natuurlijk Piet en Reina van de Loo, die samen met hun kinderen liefdevol de bar bestierde. Een bakje koffie kreeg je van Piet in een plastic frietbakje…Piet gaf letterlijk alles wat je vroeg.

Vanmiddag vieren de Bockeys het laatste feestje in De Kuil. Sloop is aanstaande. De kampioenen worden gehuldigd, vooral Veteranen A, die volgend jaar hoofdklasse gaan spelen! En natuurlijk Dames 1 die een fantastisch seizoen draaide onder leiding van Martijn, die vertrekt en het eerste herenteam van Rijswijk naar de overgangsklasse gaat brengen. Martijn een Bredanaar met inmiddels een Oss’ hart.

De Bockey’s zijn heel toepasselijk Veteranen B, geen kampioenschap dus, maar feest en broederschap. Ik ben trots om daarbij te horen als niet spelend manager. Het hockey heeft mijn knieën geen goed gedaan. Mijn hockeyhart klopt echter nog steeds.

Volgend seizoen zullen we ons vergapen in een prachtig nieuw clubhuis. Met een Bokkenkop op een vers gepleisterde wand.

Buiten spelen ruim 1200 leden in een nieuw tenue met Osse kleuren en zal er nieuwe hockey-historie worden geschreven.