Voorrang

Landelijke media berichten vandaag over gemeenten die niet langer voorrang willen geven aan statushouders bij de toewijzing van woningen. Logischerwijs komen statushouders voornamelijk terecht in sociale huurwoningen. De reacties liegen er niet om als je mensen die (jarenlang) wachten op een betaalbare huurwoning aanhoort. Die reacties zijn begrijpelijk, gezien de hoge nood op de woningmarkt van dit moment.

Het kabinet schafte de voorrangsregeling af en gaf daarmee gehoor aan de klachten over ‘voorkruipende gelukszoekers’. Wat het kabinet (minister Blok, daar is ie weer), echter deed was pure symboolpolitiek. Men kieperde, zoals al bij vele lastige sociale vraagstukken, het probleem over de schutting bij gemeenten. Het gevolg is dat nu 4 gemeenten heel stoer de voorrangsregels niet meer hanteren en er zo’n 20-tal zich aan het beraden zijn over dit onderdeel van volkshuisvesting.

Wat is het geval. Gemeenten blijven verantwoordelijk voor de huisvesting van statushouders. Ieder half jaar krijgt een gemeente een quotum opgelegd met het aantal te huisvesten mensen met een verblijfsstatus. Dit aantal wordt bepaald aan de hand van in- en doorstroom bij de IND en over de gemeenten aan de hand van inwoneraantal verdeeld. Dat systeem heeft het kabinet niet aangepast. Half werk dus en polariserend in het publieke debat over vluchtelingen en statushouders.

Voldoet een gemeente niet aan het gestelde quotum, dan volgen sancties vanuit de provincie, met als ultieme sanctie een volwaardig provinciaal toezicht, waarmee het gemeentebestuur volledig buitenspel wordt gezet. Het overgrote deel van gemeenten willen dit uiteraard voorkomen en maken afspraken met wooncorporaties over de toewijzing van beschikbare woningen. Dat is de praktijk van alle dag. Dat geldt namelijk ook bij urgente huisvesting van mensen die, buiten hun schuld, geen beschikking meer hebben over een fatsoenlijk dak boven hun hoofd.

Het is dus symboolpolitiek uit Den Haag en bestuurlijke ongehoorzaamheid van enkele gemeenten, die dit soort discussies over ‘gelukszoekers’ aanwakkeren, zonder er fundamenteel iets aan te doen. Voor alle mensen die een sociale huurwoning zoeken, wat je achtergrond ook is.

Het hele verhaal bekt niet zo lekker en is in de twitter-democratie en opkomend populisme, veel te ingewikkeld. Net zoals het vluchtelingen- en integratievraagstuk. Gefundeerde argumenten en fundamentele keuzes in deze zouden voorrang verdienen in de politiek op landelijk, provinciaal en lokaal niveau. Met een logisch en werkbare oplossing tot gevolg.

Buitengebied

Onze lokale omroep DTV brengt op dit moment de kijker ‘de Week van het buitengebied’. Een belangrijk onderwerp. Het aantal stoppende boeren neemt toe: slecht verdienmodel, geen bedrijfsopvolging en de toenemende kritiek op de intensieve veehouderij. De laatste jaren zijn vooral akkerbouwers gestopt. De intensieve veehouderij (met name varkens, kippen, geiten) zitten in een rat-race van schaalvergroting.

Opgejaagd door scherpe inkopers van prijsknallende supermarkten, toenemende, soms tegenstrijdige, milieu-eisen, zware bedrijfsfinancieringen, dierenziekten en dreigingen naar de volksgezondheid. Een te kleine stalruimte voor de boer die nauwelijks nog ademruimte biedt voor ondernemen. En alle goede bedoelingen ten spijt met biologisch boeren en gezellige recreatieve neveninkomsten, het gros van de intensieve sector zit klem.

Nieuwe verdienmodellen zoals energie-opwekking met windmolens en zonnepanelen zijn slechts pleisters op een niet helende wond. Het biedt geen oplossing voor de structurele problemen van de sector. Het imago holt verder achteruit door mestschandalen en stalbranden. De maatschappelijke weerstand groeit. Melk schijnt zelfs racistisch te zijn volgens volgens fanatici. Is dat terecht? Nee, dat laatste zeker niet.

Als we ons meer verdiepen in de sector zien we een bedrijfstak die zoals in iedere branche goede en slechte ondernemers kent. Het niet houden aan de wet komt helaas ook voor maar het gaat nu om ondernemen met oog voor continuïteit. En daar schort het nog wel eens aan en is stoppen met boeren gewoon een verstandige keuze. Daarmee krijgt de sector de kans om te innoveren met nieuwe productie-technieken en het aanboren van nieuwe markten, zoals vleesvervangers. Innovaties zoals de boer die vanuit zijn bed met zijn I-pad robots aanstuurt om zijn veestapel te voeden en zijn gewassen te besproeien (commercial ABN-AMRO) zijn alleen maar gericht op meer efficiency in combinatie met schaalvergroting, want ja, die technologische investeringen moeten weer worden terugverdiend om de leningen bij de bank af te lossen. Dat bedrijfsmodel lijkt niet langer houdbaar in verstedelijkt Nederland, slechts nog enkele regio’s uitgezonderd.

In de inmiddels behoorlijk verstedelijkte regio Oost-Brabant met nog voornamelijk intensieve veehouderijen en de daaraan gekoppelde voeder- en voedingsindustrie worden verwoede pogingen gedaan om met innovaties, maar vooral ook door imagoverbetering, de publieke opinie te draaien om meer begrip te kweken voor de problemen in de intensieve veehouderij. Leegstaande stallen, mestoverschotten, verrommeling van het landschap, waterverontreiniging en geuroverlast. De vlucht naar meer recreatie en woon-zorgfuncties in het buitengebied is een korte termijnoplossing die zich steeds slechter verstaat met de schaalvergrotingen in de intensieve veehouderij. De Agrifood regio piept en kraakt en niemand voelt zich hier eindverantwoordelijk. De regionale overheden niet, de sector (ZLTO) niet en de stemming wordt alleen maar grimmiger, zeker als de volksgezondheid in het geding is (Q-koorts).

Het is tijd voor een duidelijke boodschap: Oost Brabant is niet langer de geschikte investeringsplaats voor intensieve veehouderij. De sector is zelf (en gezien de wereldmarkt begrijpelijk) onvoldoende in staat om zich te heroriënteren in deze rat-race. Maak meer ruimte voor de akkerbouw in combinatie met landschapbeheer en innovaties die op geschiktere locaties elders kunnen worden omgezet in voedselproductie voor de groeiende wereldbevolking. Dat doet pijn, maar de pleister er langzaam aftrekken doet heel lang pijn.

Hoe kunnen we dit noodzakelijke proces versnellen? Een stimulering om te stoppen met intensivering van de veehouderij, het ontmoedigen en zo nodig verbieden. Dus geen wenkende perspectieven meer voor intensieve veehouderij in het ruimtelijk- milieu- en economisch beleid. Denk bijvoorbeeld aan het koppelen de bouw van windmolens aan de afbouw van de intensieve veehouderij. Het aanleggen van zonnevelden bevorderen in plaats van op daken van intensieve veehouderijen en ja, slopen van stallen die het Brabantse landschap ontsieren, ondanks allerlei marginale inpassingsplannen met schaamgroen.

Het ZLTO zou zich in dit als partner moeten opstellen. Een mooie uitdaging voor het ZLTO, maar ook voor de regionale overheden en betrokken partijen zoals de banken. Dit wordt een van de grootste gezamenlijke uitdagingen in dit deel van Brabant. Het buitengebied zal gaan veranderen. Benieuwd hoe DTV over 25 jaar over het buitengebied bericht.

Lastenverzwaring

Terwijl dit en vorige kabinetten lastenverlichtingen blijven beloven, ook voor de hardwerkende Nederlanders, laten de koopkrachtplaatjes toch iedere keer weer een ander licht op dit onderwerp schijnen. Het heffen van belastingen is een belangrijk middel om politieke doelen te bereiken. Om inkomensverschillen te verkleinen of bedrijven te verleiden om te investeren. Het is voer voor principiële discussies tussen liberalen en socialisten.

Bij liberale politici is het vooral te doen om vergroting van de keuzevrijheid voor het individuele bedrijf of het individu. Hoe minder de overheid belast, hoe meer beschikbaar geld om eigen keuzes te maken. Bij socialisten gaat het over solidariteit en het eerlijk verdelen van de welvaart. De individuele keuzevrijheid wordt daarmee kleiner, maar het algeheel welzijn wordt vergroot. Tussen die twee ideologieën gaat het vaak bij politieke keuzes over het belastingstelsel.

We mogen in een welvarend land als Nederland er vanuit gaan dat er voldoende is voor iedereen en dat niet het beschikbare nationale inkomen de issue is. Het is een verdelingsvraagstuk. Daarom was de discussie over de dividendbelasting zo principieel en moest Rutte c.s. met het schaamrood op de kaken terugkomen op de stelling dat afschaffing van deze belasting goed zou zijn voor het investeringsklimaat. Nu wordt dit omgezet naar lastenvermindering voor het bedrijfsleven en niet van aandeelhouders. Dat is in ieder geval een betere keuze. De kans dat daarmee de lonen stijgen ipv aandelenkoersen is daarmee groter. De krapte op de arbeidsmarkt doet bovendien een belangrijk duitje in het zakje.

Hoe meer loon, hoe meer bestedingsruimte voor consumptie en investeringen. Dat is goed voor de economie. Tot zover het goede nieuws. Huishoudens worden aan de andere kant extra belast met bijvoorbeeld hogere energiekosten en zorgpremies. Dus het gecalculeerde voordeeltje verdwijnt weer door de achterdeur. Per saldo is de koopkracht dus niet groter en misschien door de hogere prijzen van consumptiegoederen en niet te vergeten woningen, feitelijk verkleind. En zo is het cirkeltje weer rond en komt het verdelingsvraagstuk weer aan de orde.

Als het aan het Osse college ligt, worden de Osse huishoudens en bedrijven zwaarder belast. De OZB gaat fors omhoog. En waarom? Om de woningbouwproductie te verhogen, door de ambtelijke organisatie te versterken en een actieve grondpolitiek te voeren. Een denkfout. Gemeenten bouwen geen woningen. Dat doen woningbouwcorporaties, private bouwers en bouwbedrijven. Een actieve grondpolitiek van een gemeente werkt prijsopdrijvend op de grondmarkt. Een weinig liberale politiek met zogenaamd liberale politieke partijen aan de knoppen. Gemeenten zijn er om bestemmingsplannen te maken en woningbouwers te faciliteren, niet meer en niet minder. En worden er meer woningen gebouwd, dan kan de gemeente meer OZB-aanslagen versturen en is het resultaat een mild belastingklimaat en een toekomstbestendige woningvoorraad. Nee, draaien aan de OZB-kraan getuigt van weinig inzicht en een gebrek aan durf om te kiezen. Weinig creatief ook en weinig geloof in de private ontwikkelkracht.

Een journalist van DTV tweette waarom lokale politici zich druk maken over een paar tientjes extra OZB. Omdat het te makkelijk is om de belastingen te verhogen en niet kritisch te kijken naar de taakopvatting van een gemeente. De inwoners en bedrijven van Oss verdienen beter. Daarom.

Valse noot

Het werd dus een valse noot, refererend aan mijn blogje Hoofdkantoor. Zelfs gratis was niet goed genoeg voor ‘onze’ ODBN. Den Bosch is een logische keuze verklaarde Marnix Bakermans die een ongelooflijke hekel aan Oss moet hebben. Hij was wethouder in Uden (Bernhoven), is burgemeester van het bestuurlijke gedrocht Landerd (Schaijk) en ook voorzitter ODBN (hoofdvestiging).

Hoezo is Den Bosch een logische keuze? In het stadion van de plaatselijke FC huurt men van de Bosche Investerings Maatschappij (BIM) van de gemeente (!) Past dit beter dan een gratis kantoor in Oss? En daarna naar een nagelnieuw kantoor bij het station Oss Centraal. Nee, afgewezen. Oss heeft zich hiermee ontzettend in de kaarten laten kijken.

Nou kunnen we in Oss wel allemaal boos worden op Bakermans en die K-Bosschenaren, maar we moeten vooral naar onszelf kijken. Oss is nog steeds niet trots genoeg op zichzelf. Het aanbod van 3 jaar gratis huur is daar een voorbeeld van. Het maakt jezelf minderwaardig en zet jezelf in een underdogpositie. Dus gewoon een redelijke prijs vragen en je kwaliteiten van Oss benadrukken. Jezelf verkopen en niet je stad in de uitverkoop doen.

En lobbyen ligt Oss niet zo. Na het ziekenhuisdrama en deze ODBN-soap zou Oss zichzelf een dienst doen door meer met trots haar stad te profileren en de waarde die dat heeft benutten aan de lobby-tafel. Brutaler ook en met meer bravoure. Dus minder braaf, minder binnen de lijntjes en minder technocratisch. Dat ligt wethouder Joop van Orsouw wel, dus des te sneu was dit huurvoorstel.

En nu? Gas erop. Ondernemers zoals Arno Smits met het Verkeerscentrum Brabant (VCB) helpen om zijn waardevolle initiatief van de grond te trekken. Die 1 miljoen voor ODBN direct inzetten daarvoor.

Kom op Oss!

Rookgordijn

Een bijzonder besluit gisteren van het college van Oss. Na vele jaren voorbereiding en debatten over de locatie voor de bouw van een crematorium in Oss, gaat het college een locatie voor een tweede crematorium onderzoeken. De kans dat het Docfapark zo dadelijk is omgeven door 2 crematoria is daarmee zomaar aanwezig.

Het college laat zich hiermee onder aanvoering van de wethouder piepelen. De omwonenden van de locatie Docfalaan putten hoop hieruit. IJdele hoop? Waarschijnlijk wel. De uitvaartbranche is gewoon een zakelijke markt met flinke concurrentie tussen in dit geval Dela en Yarden. Dela, marktleider vanwege de Brabantse roots wordt zo uitgedaagd door een concurrent. Niks mis met concurrentie, maar het was diezelfde Yarden die lang de marktruimte voor de bouw van een crematorium betwijfelde. Dit gezien de aanwezige voorzieningen in Beuningen, Rosmalen en Uden.

De locatie Hissehage kwam vorig jaar uit de lucht vallen en is, heel bizar, eigendom van een van de grootste voorvechters van het groen houden van de zuidelijke geledingszone. Jarenlang streedt hij tegen de komst van bedrijventerrein Vorstengrafdonk en iedere stedelijke functie. In het gemeentelijk beleid is die geledingszone inderdaad beschermt voor bebouwing. Vele initiatieven voor ontwikkelingen zijn afgewezen. En nu? Het college gaat actief en zelf onderzoek doen naar de haalbaarheid voor de bouw van een crematorium ter plekke. Een trendbreuk voor een locatie die slechts met smalle weggetjes wordt ontsloten. De Landerij van ’t Osse: Recreatie, teelt van biologische gewassen, natuureducatie. Daar een crematorium bouwen? Hoe verzin je het! Ja, iemand die zijn boslocatie te gelde kan maken. Die verzint dat en het hele college van Oss trapt erin.

De tactiek van de wethouder is helder. Zo lang mogelijk een rookgordijn optrekken en de procedure voor locatie Docfalaan oprekken. Twijfel zaaien in het college en in de raad. 3 jaar is lang genoeg. Dan zit zijn termijn er wel weer op. En zo probeert hij zijn straatje schoon te vegen na zijn overduidelijk ‘tegen’ voor de camera’s van SBS6′ ‘Over de Balk’.

Bij de aankoop van het naastliggende pand is veel geld gemoeid. De gemeente koopt uit en krijgt dit terugbetaald door een lokale onderneming met een lange geschiedenis in het Osse. Geen geld over de balk, maar een investering voor een betere inpassing van het plan in een gevoelige omgeving. De meerderheid van de raad was het ermee eens en de ondernemer is verder gegaan met de voorbereidingen. Naar verluid wil de wethouder de plannen niet eens aanhoren en voert hij zijn eigen populistische agenda. Hoe onbetrouwbaar wil je de politiek en overheid hebben?

Raadsvragen over de verklaringen van de wethouder al enkele weken geleden in het Brabants Dagblad zijn tot op heden onbeantwoord. Dat geeft te denken. Wie baas is bakt koek, zou je zeggen. Nou de baas van de gemeente is de gemeenteraad. Besluiten daarvan voert het college uit. De raad zal hier haar rol moeten gaan spelen en vooral de coalitiepartijen zullen hier kleur moeten bekennen. Of zal de rook in hun ogen ze verblinden voor de uitvoering van een transparant raadsbesluit?

Hoofdkantoor

Nu de aandeelhouders van Unilever in Engeland de verhuizing van het hoofdkantoor van Londen naar Rotterdam hebben geblokkeerd, zal het kabinet en de lijdzaam volgzame TK fracties zich achter de oren krabben. Symboolpolitiek werkt niet. In Engeland is een enorme nationalistische onderstroom, zo zagen we ook in het prachtige Toms Engeland. Terug naar de tijd toen Engeland nog een wereldmacht was. Tegen deze onderstroom is zelfs Rutte’s douceurtje niet opgewassen.

Nederland als het walhalla voor internationale hoofdkantoren. Vergeet het maar. Concurreren met Londen, Parijs en Frankfurt. Op de Amsterdamse Zuidas dromen ze ervan. Maar Amsterdam is vooralsnog een BnB walhalla en is men verwoede pogingen aan het doen om de volledig vastgelopen woningmarkt los te wrikken. Lokale politici discussiëren vooral over wie daar nu schuld aan is, ipv welke oplossingen zouden kunnen werken.

In Oss hebben we ook zo’n hoofdkantoor-dossier. Gisteravond in de raad besloot de meerderheid om het kantoor van de Omgevingsdienst Brabant Noordoost (ODBN) te lokken met 3 jaar gratis huur. De meerderheid had het er voor over. Dromerig pleitte de verantwoordelijk wethouder om dit ‘bedrijf’ binnen te halen. Want de ‘spin-off’ van zo’n kantoor met hoogwaardige arbeidsplaatsen is gigantisch. Dat deze arbeidsplaatsen allemaal al bezet zijn door mensen voornamelijk uit deze regio wordt even minder belicht. Natuurlijk heeft het effecten. De medewerkers lopen in de pauze een rondje, kopen misschien een broodje in de binnenstad en er zullen kleine vergeten boodschappen worden gedaan. En ja er zullen ook bezoekers komen, maar de ODBN is er toch vooral voor om op pad te gaan en bedrijven te adviseren of controleren.

Het belangrijkste argument was toch wel dat Oss al zoveel verloren heeft: Ziekenhuis, Waterschap, Belastingkantoor, Hoofdkantoor Organon. Dat klopt en dat doet nog steeds pijn. Maar het is een negatief argument. Oss is niet zielig, Oss heeft veerkracht. Dan maar een overheidsdienst binnenhalen waarvan jezelf 15% aandeelhouder bent. Samen met andere gemeenten en de provincie. De macht van de aandeelhouder Oss, daar gaat het nu om. Tenzij natuurlijk andere en grotere aandeelhouders de verhuizing naar vanuit Cuijk en ‘s-Hertogenbosch naar Oss blokkeren. Politieke processen zijn onvoorspelbaar.

Maar goed, het aangeboden kortingspakket klinkt als muziek in de oren. Net zoals de afschaffing van de dividendbelasting…Wordt het een lofzang of een valse noot?

Dierenjaar

Vandaag is het dierendag. De dag dat onze dieren centraal staan. Onze huisdieren dan. Die krijgen extra aandacht met iets lekkers of een speeltje. Dat is mooi en vooral goed voor kinderen die van hun huisdier houden als van een mens. En als we ouder worden is dat er ook nog wel, maar de verhouding wordt toch wat zakelijker, waarbij vooral de superieuriteit van het menselijke ras de omgang met dieren bepaalt.

Nu ben ik geen veganist of vegetariër. Dat heeft naar mijn mening niks met dierenliefde te maken. We gaan, ook als we vis, vlees of eieren eten, gewoon met respect om met onze medebewoners op deze aarde. Dat vind ik. Ik ken geen mensen die niet misselijk worden als ze beelden van mishandeling zien van mensen en ja ook van dieren. De onmacht die uit de beelden straalt, grijpt ons bij de strot. Het gebeurd overal en iedere dag. Ook vandaag op dierendag. En dag die verzonnen is door mensen.

Het zijn ziekende jongeren die een zwaan of eend mishandelen, het zijn zieke geesten die paarden in een wei misbruiken en het zijn opgejutten die vee zo efficiënt en zo snel mogelijk van A naar B verhuizen en het levende wezen zien als een object in de voedselketen. Sommige beelden van slachthuizen en/of rituele slachtingen zijn verschrikkelijk om te zien. De mens bepaalt en het dier ondergaat zijn lot. Wat een menselijke arrogantie.

Heel soms neemt een dier wraak. Bijvoorbeeld als een stroper of jager wordt overmeesterd door Koning Leeuw. Maar als je de stapels ivoor ziet, wordt je daar weer moedeloos van. Aziaten die in geneeskrachtige werking van hoorns geloven en nog meer van die onzin. Een olifantenpoot als paraplubak. Madammen met een bontjas.

Net zoals dierproeven in de farmaceutische en cosmetische industrie. Dit terwijl het testen ook gewoon zonder dieren kan, maar misschien wel duurder is. Net zoals de onzinnige Walvisjacht, berenjacht, vossenjacht, wolvenjacht, etc. etc. Ik ben tegen de jacht. Ook tegen de jacht onder de schuilnaam: Wildbeheer. Wild beheer je niet. Wild respecteer je. Het hele jaar door: Dierenjaar.

Ik ben ook geen ‘geitenwollensokken’ figuur. Ik vind vlees lekker en moet er vanuit kunnen gaan dat van geboorte tot slacht respectvol met het varken, koe of kip is omgegaan. Gelukkig zien we dat meer en meer en ja, door groepen als ‘Wakker dier’ en door wet- en regelgeving. En controle! Een daar hebben we weer programma’s als ‘De Keuringsdienst’ voor, waar bijvoorbeeld laatst de marketingmythe van het bruine ei werdt ontmaskerd. Een wit ei is beter! Voor kip en milieu! En het is nog goedkoper ook!

En als dieren worden ingezet om zogenaamde, door mensen bedachte, natuurdoelen te bereiken. Dat gaat ook jeuken. Wisenten en andere wilde runderen die op wildvreemde bodem worden gedropt om natuur te ‘ontwikkelen’. Ook een teken van menselijke arrogantie over de maakbaarheid van de natuur.

Het is 4 oktober: Ik wens iedereen een goed Dierenjaar! De 21e eeuw: De eeuw van het dier!

Voetbal is oorlog

Gisteravond met veel genoegen de documentaire gezien over het wel en wee bij Archilles ’29 uit Groesbeek. Een club die hogerop wilde en sterk gestuurd door een familie uiteindelijk alleen de weg naar beneden vond. De interviews met aanhangers van de grote vijand in het dorp De Treffers, waren treffend en vol leedvermaak. Het dramatische toontje van Huub Stapel die de begeleidende teksten voor zijn rekening nam. Kijk als ook nie van Oss kan worden gewonnen, dan kan het niet anders dan fout gaan. De KNVB was onverbiddelijk: Een financiering van de schulden door een Braziliaanse geldschieter werd niet als serieus gezien en het laatste duwtje naar degradatie door directe puntenaftrek was een feit.

Het commentaar van de trainer die in plat Nijmeegs zijn keeper op de korrel nam en een inmiddels bekende zin uitsprak over zijn kwalitatief uitermate teleurstellende keeper. En toen het helemaal fout ging had de lokale media in de vorm van De Gelderlander het ook gedaan als K-krant.

Ik vond het moedig van de club dat ze zover een kijkje in de keuken lieten nemen. Blinde ambitie, grote clubliefde, onbezonnen financiële risico’s en uiteindelijk gaat het maar om een ding: winnen. Maar het werd een teloorgang waar de club heus wel weer uit gaat komen.

Hoe voetbal de gemoederen bezig kan houden. En kan leiden tot een figuurlijke oorlog. Ook ik ga nu toetreden tot het lokale voetbalwereldje. Nieuwsgierig ben ik. Wat zal anders zijn dan in het hockey-wereldje, wat kunnen beiden van elkaar leren en hoe kan voetbal mensen dichter bij elkaar brengen.

De stad Oss en ook de gemeente is rijk aan voetbalclubs. Grotere verenigingen en ook vele kleine. Tezamen vormen een rijk pallet aan voetbalculturen in het Osse en de onderlinge samenwerking wordt vaak met de mond beleden. Maar er zal ook vast afgunst zijn. Niet zo sterk als in Groesbeek denk ik. Daar werd het een ongezonde tweestrijd.

Het Osse vlaggeschip TOP excelleerde in de Grolsch-veste tegen het roemrijke Twente. Een mooie inspiratie voor alle voetballers en voetballertjes in Oss. Oss als voetbalhoofdstad. Een mooie ambitie, maar daar zal het bij blijven. De enige en echte voetbalhoofdstad is Eindhovuhh! Mijn club PSV. Een spetterende seizoensstart met 7 uit 7: 21 punten. En deze week tegen het grote Inter uit Milaan. Een stad met clubs Inter en AC: Voetbal is de enige mooie oorlog.

Vandaag spelen de Bockeys, mijn favoriete hockey-elftal, tegen HC ‘s-Hertogenbosch. Reken maar dat het erop gaat! Daarna drinken we gebroederlijk met blauwe plekken, schaafwonden en dikke enkels, een biertje met de Bosschenaren. En zo hoort het. Sport is mooi.

Alleen dat douchen hè. Dat is toch echt voorbehouden aan de voetballers. In de kantine ruik je bier. In het clubhuis wordt de bierlucht vermengd met zweetlucht en zal die pas na Studio Sport weggespoeld worden.

Mooie zondagen!

Verdienmodel

In de, overigens uitstekende, berichtenreeks kopte het Brabants Dagblad vorige week: ‘Bedrijf verdient al 20.000 euro aan doneeractie voor slachtoffers Oss’. De kop deed wat ie hoort te doen: uitnodigen om verder te lezen. En dat deed ik ook. En de uitleg die volgde snapte ik ook nog. Toen ik weer de kop las, dacht ik: wat een rare kop!

En alle reacties op social media volgend, hebben heel veel mensen de kop gelezen en de analyse van de redacteur niet of nauwelijks. Of? De verklaring van het bedrijf was duidelijk en staat ook in hun bedrijfsinformatie. Het rekenmachientje op de redactie van het Brabants Dagblad ratelde en het bedrag zou op dat moment 20.000 euro zijn. Nu vele donaties verder, zou het bedrag wat het bedrijf ‘verdient’ vele malen hoger zijn. Ook de oprichting van de Stichting riep reacties op. Het bracht een beoogd bestuurslid tot een verklaring dat ie niks gaat verdienen aan zijn rol in de stichting die met het bedrag goede dingen gaat doen voor nabestaanden. Want je gaat natuurlijk geen geld verdienen aan het leed van een ander.

Toch is dat onzin. Natuurlijk ‘verdienen’ bedrijven aan het ondraaglijke leed van anderen als gevolg van het ongeluk in Oss. Het rouwen na zo’n drama wordt vaak gevolgd door ‘iets te doen’. Het schrijven van gedichten of het maken van spandoeken voor in het voetbalstadion. Maar ook geld storten, kopen van bloemen, knuffels, kaarsen. Het plaatsen van rouwadvertenties in het Brabants Dagblad…Dat zijn normale verdienmodellen. En buiten dat, zijn er natuurlijk de gebruikelijke verdienmodellen bij uitvaarten en alles wat nog meer komt kijken bij de dood. Ook bij deze tragische dood van kinderen.

Toen ik gisteren nogmaals mijn ongenoegen over de koptekst uitte op twitter verdiende dat het predikaat ‘schandalig’ volgens een andere journalist van het Brabants Dagblad. Dat mag, maar misschien was het wel een ongepaste kop ipv van een schandalige tweet. Ik moest als me als schoenmaker bij de figuurlijke leest houden. Want wat weet ik nou over de kunst van journalisme? Ach, misschien wel bijzonder weinig.

Wat ik wel weet is dat het verdienmodel van een regionale krant als het Brabants Dagblad onder druk staat. Terugvallende advertentie-inkomsten (ook rouw), de opkomende macht van social media, die bedachte verdienmodellen als ‘premium’ artikelen snel om zeep helpen. Want zo’n premium artikel staat binnen enkele minuten volledig op Twitter of Facebook. Een eerder verdienmodel van de digitale versie van de krant, was het plaatsen van meestal anonieme reacties op artikelen. Vaak op de persoon en meestal kwetsend. Daar is inmiddels een einde aan gekomen omdat het toch wel heel veel werk werd om al die ‘schandalige’ reacties te filteren. Het leverende wel lekker veel clicks op. En clicks zijn de digitale verdienmodellen van nu. Twitter en Facebook leven ervan.

Terug naar het verdienmodel van het bedrijf wat het geld inzamelt voor de slachtoffers en nabestaanden van de ramp in Oss. Het is transparant en zo te lezen met de juiste intenties. Helaas hebben veel goede-doelenacties te maken gehad met frauduleuze handelingen van personen, die de verleiding van een strijkstok niet konden weerstaan. Hier is dat niet het geval. Dus de kop van het redactioneel artikel had misschien beter kunnen zijn: ‘Bedrijf geeft korting inzamelingsactie’. Maar ja, het bedrijf wilde verder geen commentaar geven. En dan worden redacties taai en rolt er zo’n kop uit. Het gaf vele reacties. Dan is het blijkbaar een geslaagde koptekst in de huidige journalistieke mores.

De dienst die het bedrijf Doneeracties.nl levert aan de rouwende gemeenschap is naar mijn mening waardevol en verdient een betere duiding. Bij deze.

Bert en Ernie

Het hoge woord is eruit. De scenarioschrijver van Bert en Ernie heeft met dit duo een homosexuele relatie bespreekbaar willen maken bij de kijkertjes. Nou, dat is gelukt, behalve bij TV Vaticaan. Daar denken ze nog steeds dat het een ziekte is. Ziekelijk.

Ik vind het bijzonder jammer dat zelfs 50+ voormenneke Henk Krol nu op omroep Brabant aangeeft dat hij Bert en Ernie wil trouwen. Bert en Ernie weten wel beter. Met pensioen gaan Bert en Ernie toch nooit.

Bert en Ernie zijn mijn vriendjes. Het samenspel tussen beiden is om van te genieten. Niks seksueels. Gewoon twee vrienden die het beste van het leven maken. Ernie altijd vrolijk, ADHDertje en bang als het onweert. Bert, tikkeltje chagrijnig, lichtelijk autistisch als het over boeken en duiven gaat.

Ik zie misschien ook wel een anti-racistisch signaal in het twee-kleurig duo. Bert stijfjes als het om muziek gaat en de vrolijk trommelende en dansende Ernie.

Iedereen houdt wel van Bert en Ernie. Het zijn mijn TV helden in de eerste Sendungen op de Duitser: Sesamstrasse. Pas daarna kwam de Nederlandse versie. Veel komischer. Maar de basis van mijn Duitse taal is daar wel ontstaan. Handig op vakantie!

Kortom: Bert en Ernie: Voor ieder wat wils. En die banaan blijft mooi in het oor van Ernie 🤓