Maashorsten

Je hebt het gebied Maashorst en straks ook de gemeente met dezelfde naam. De gemeenten Landerd en Uden willen hun fusie met die naam bezegelen. Origineel is het niet, maar wel logisch gezien de basisgedachte van de fusie en versiering van een nog onwillige partner Bernheze. Maar of de naam een verstandige is? Met twee Maashorsten is het lastig gebiedspromoten.

Maashorsten kun je ook als werkwoord gebruiken. Met een volle pot gemeenschapsgeld begonnen idealistische bestuurders ooit aan het Maashorstavontuur. Een ochtendje Maashorsten was leuk. Dromen over bosomvorming en introductie van vreemde soorten werden nu werkelijkheid. Bulldozers en Schotse bullen trokken het gebied in, gevolgd door sterke Poolse arbeidsmigranten voor het gebiedsbeheer. Met al dit Maashorsten groeide ook de weerstand tegen dit menselijk ingrijpen. Bosomvorming liet in ogen van frequente bezoekers van Herperduin een slagveld achter. Aan de andere kant van de ecobrug voelden recreanten zich niet veilig tussen de Poolse wisenten. Deze geluiden vonden vooral in de Osse politiek een voedingsbodem, waar de founding fathers inmiddels van het politieke toneel waren verdwenen. Zij hadden nog wel invloed en koesterden de ingezette koers, maar het politieke draagvlak voor hun ideologie brokkelde verder af. Oss veranderde in de samenwerking met drie andere Maashorstgemeenten van kopman naar een ploeterende achterblijver in het peloton. Dit peloton bestond inmiddels uit een ingewikkelde organisatie dat de koers meer en meer kwijtraakte. Onlangs gooide de bedrijfsleider het bijltje erbij neer en dat is gezien zijn persoonlijke ambitie in combinatie met de onvaste koers wel begrijpelijk.

Is het gedaan met de Maashorst? Ik denk het niet. In ieder geval hebben we straks één bestuurlijke stem minder en wordt de kans op bestuurlijke consensus groter. En hoe vreemd het ook klinkt, menselijke concessies bepalen blijkbaar hoe de natuur zich moet ontwikkelen. En wie weet, is het wenkend perspectief van de Maashorst wel de drijvende kracht achter een grote bestuurlijke fusie naar de 4e gemeente van Brabant. Gezien de uitdagingen van de regio op het gebied van economie, landbouw en voorzieningenaanbod misschien wel de enige juiste koers.

En zo gaan we met 2 Maashorsten nog wel even door met Maashorsten. Het polderen op zun Maashorsts.

Ondertussen is er in Schaijk een heuse oversteekplaats voor de wilde bewoners van de Maashorst geopend. Nee, geen zebrapad, maar een Exmoorpad of Taurospad of Wisentpad, zoals u wilt. Maar net zoals voor de mens geldt dat je als dier pas veilig kunt oversteken als je naar links, naar rechts en nog een keer naar links hebt gekeken.

Wobine

De beste lokale bestuurder van Nederland, dat is onze burgemeester van Oss. Wobine. Ze kwam zonder ervaring als lokale bestuurder naar Oss. Ze kwam met Oss in aanraking door het massa-ontslag bij MSD waarmee ze te maken kreeg als provinciaal economisch ambtenaar. Dat dossier leidde uiteindelijk tot de oprichting van het Pivot Park. Een symbool van de Osse veerkracht in de zoveelste donkere economische tijden. Die veerkracht is iets wat Wobine regelmatig aanhaalt in haar indrukwekkende speeches.

Haar VVD lidmaatschap zat bij haar sollicitatie een aantal mensen niet lekker. Het zou niet passend zijn bij het SP profiel van Oss. Toch werd ze door de Osse raad voorgedragen en benoemd. Het blijkt een goede keuze geweest voor Oss. Ze laat zich politiek niet profileren. Ze staat, zoals dat heet, als burgemeester, boven de partijen in het college en de raad. Dat is voor iemand met een duidelijke mening, niet altijd makkelijk. Reken maar dat ze zich regelmatig zit te verbijten bij debatten. Openbaar geuite twijfels aan haar onafhankelijkheid vindt ze afschuwelijk. Ook zal ze balen dat haar verkiezing gisterochtend al uitlekte. Ze hecht aan zorgvuldigheid en is wars van knulligheid en kleingeestigheid. Zaken die de lokale, maar ook landelijke politiek regelmatig kenmerken.

Ze heeft Oss, na vele herindelingen met vooral een interne blik op stad en dorp, gepositioneerd als een belangrijke regionale speler met oog voor zelfs globale ontwikkelingen. De Global Goals van de VN heeft ze geïntroduceerd en verankerd in het gemeentelijk beleid. Oss werd daarmee de meest inspirerende Global Goals gemeente van Nederland.

Haar focus op de aanpak van criminaliteit en ondermijning past in het steeds groter wordende besef dat dit ontwrichtend is voor onze veiligheid en rechtsstaat. Daarbij zijn nuances niet op zijn plaats. De titel crime-fighter past niet bij haar. Ze hecht daarvoor teveel belang aan een zorgvuldige en hechte samenwerking met politie en justitie. Het is geen persoonlijke missie van haar. Het is een missie voor de maatschappij.

Het vreselijke drama met de Stint bracht Wobine in een ongelooflijk zware periode, waar ze haar kwaliteiten als burgermoeder liet zien. Ongelooflijk betrokken bij het persoonlijk leed stelde ze vooral dat centraal in haar optreden voor landelijke media. Niet bestuurlijk, niet technocratisch, maar als boegbeeld voor hulpverleners, maar vooral als moeder, verbeelde ze het ergste wat je als mens kan overkomen: het verlies van je kinderen. Hoe wrang het ook klinkt, haar emotionele optreden bij deze tragedie leverde uiteindelijk de nominatie als beste bestuurder op. Dat geeft haar een dubbel gevoel, zegt ze zelf. Voor Ossenaren geldt dat niet. Ook zonder deze tragedie verdient Wobine deze verkiezing, die ook bedoeld is om het vak van openbaar bestuurder meer positieve aandacht te geven.

Het zijn van een openbaar bestuurder is niet makkelijk. Privé en zakelijk lopen door elkaar of en dat vooral: worden door anderen door elkaar gehaald. Je persoonlijke kleur is langs de zijlijn snel te kleurrijk. Dat maakt bestuurders schuw en dat is jammer. Ik heb genoten toen Wobine in een volle Groene Engel een carnavalsnummer zong. Getooid met een Brabantse Poffer ging ze effen naar Geffen. Ze speelt het verhaal van de Vrijstaat Ravenstein met zichtbaar genoegen mee. En wat heeft ze toch met die molen in Geffen, waar ze regelmatig stopt voor een twitterfoto? Zo is er eigenlijk ook weer weinig bekend over haar. Dat houdt ze graag zo.

Ze is wel heel duidelijk over vrouwenemancipatie. Wobine moedigt terecht de vrouwelijke inbreng in het openbaar bestuur aan. Met alleen mannelijke versies van een wethouder en een gemeentesecretaris in het college zal ze dit zien als een stap terug. Daarentegen zal ze met genoegen zien dat na de laatste verkiezingen een aantal talentvolle dames in de raad zijn gekomen.

Wobine, de beste lokale bestuurder. Dat zal niet onopgemerkt blijven. Hopelijk is haar gegroeide liefde, waardering en trots voor Oss zo sterk, dat ze de verleidingen voor een volgende stap in haar bestuurlijke carrière nog even kan weerstaan.

Ik stel het me ff voor: Met de poffer op zingt ze: Ik ben zo blij, blij, blij da’k in Osse Burgmèster zij! Wij zingen deze lofzang graag mee.

Wobine, van harte proficiat!

Klunen

De Elfstedentocht kent al decennia een alternatief omdat Koning Winter het in Friesland al een tijdje laat afweten. De Tocht der Tochten kent inmiddels een langere traditie op een Oostenrijks meer wat daar dan weer heel verwarrend een See heet.

Verwarring alom ook bij de fans van het jaarlijks Klunen in de binnenstad van Oss. Zoals het er nu uitziet hebben we dadelijk twee Kluuntochten. Met cafés die uit protest niet meedoen aan het initiatief van andere horeca-ondernemers. Het is alsof Stavoren of Dokkum verklaren geen onderdeel meer uit de maken van de route langs de Elf Friesche steden en het daarmee die naam ook niet meer waardig is.

Oorzaak van dit alles is onmin tussen de nieuwe en vorige initiatiefnemers. De nieuwe versie zou te commercieel en daarmee te duur zijn en carnavalsclub t Ken Net voelt zich aan de kant geschoven als een zinloze curlingsteen. Dat doet pijn en daar scoor je geen punten mee.

Het is natuurlijk jammer dat het zo loopt, maar Ken Net heeft een slecht geheugen. Het Klunen in Oss is onder organisatie van deze club al een paar keer over het randje gegaan met grimmige situaties tot gevolg. De gemeente heeft zelfs met een verbod gedreigd vanwege aantasting van de openbare orde. Pas na stevige gesprekken en afspraken over beveiliging kon de georganiseerde kroegentocht doorgaan. Ken Net deed daarmee haar naam eer aan.

De aversie tegen de Heuvelhoreca speelt ongetwijfeld ook een rol als ik de commentaren op social media lees. Maar de gewenste kwalitatieve impuls van het evenement wordt niet door iedereen gewaardeerd. Ineens is het slechts een kroegentocht en moet dat zo blijven. En precies daar zit het punt. Klunen was en is nooit een gewone kroegentocht geweest. Door een centrale organisatie en bijbehorende regelzaken werd het een evenement dat verantwoordelijkheden met zich mee bracht. Sommige deelnemers zien dit soort evenementen als een vrijbrief om zich op zondagmiddag volledig te buiten te gaan en problemen op te zoeken en te veroorzaken. Graag of niet, als organisatie ben je daar dus ook verantwoordelijk voor. De mindere leuke onderdelen met bijvoorbeeld kosten voor beveiliging horen er in deze tijd eenmaal ook bij.

Door de openbare sabotage van het nieuwe Klunen, tonen de vorige organisatoren het Klunen vooral te zien als ‘hun’ evenement met het liefst zo weinig mogelijk regelzaken er omheen. Dat de 2 kampen niet tot het fatsoenlijke gesprek komen, waarmee het figuurlijke ijs gebroken kan worden levert alleen maar verliezers op. Dat betreft de partijen zelf en vooral het evenement. Het Osse Klunen in 2019 lijkt zo bij voorbaat een struikelpartij te worden. Of zoals u wilt: Klunen op glad ijs.

Klunen dreigt zo van de Osse evenementenkaart te verdwijnen. Niet door de opwarming van de aarde, maar door heethoofden die blijven geloven in hun eigen gelijk. Koppig zijn ze, zoals de Friezen in de Elf steden.

Wolf

De afgelopen decennia is de wolf vooral een sprookjesfiguur in ons land. Zoals Bor in de Fabeltjeskrant of de ‘oma’ van Roodkapje en het grote gevaar voor de 7 geitjes. Al zo’n 150 jaar is de wolf in Nederland verdwenen. Tot nu. De wolf is terug. Formeel nog niet, want er is een wolf op de Veluwe die al bijna een half jaar haar plekje heeft gevonden. Na 6 maanden is het dan echt: De wolf is na 150 jaar terug in Nederland.

In de afgelopen jaren is veel geïnvesteerd in het verbinden van natuurgebieden. Hinderlijke doorsnijdingen, zoals snelwegen, werden letterlijk overbrugt door ecoducten en fauna-passages. Zo werd het leefgebied van allerlei wild vergroot en het heeft effect gehad. Steeds meer herten en zwijnen bewonen de omheinde natuurgebieden, wat vervolgens ook wel weer de nodige problemen geeft, zoals in de Oostvaardersplassen. Want ja, als de natuur haar gang gaat, vinden we in ons land altijd wel weer een reden om in te grijpen. Hetzelfde lot dreigt voor de wolf.

De wolven die inmiddels de Duitse grens zijn overgestoken vertonen wel heel dierlijk gedrag. Naast hun favoriete wildmaaltijd, vergrijpen ze zich ook wel eens aan schapen van Nederlandse boeren. De beschermde status van de wolf mag er van Europarlementariër en CDA’er Schreijer-Pierik daarom wel weer vanaf. Onder de bedekte term ‘wildbeheer’ kan wat haar betreft de jacht op de wolf wel weer geopend worden. Het is tekenend voor de agrarische lobby om, als het niet om de eigen dieren gaat, andere fauna als bedreigend te ervaren. Het maakt de jachtinstincten onder ‘wildbeheerders’ weer los.

De gouden tip voor de wolven in Nederland is dus om niet langer dan 6 maanden op een plek te verblijven. Daarmee is de wolf formeel niet terug in Nederland en is de opheffing van de beschermde status niet aan de orde. Met de vele faunapassages moet het voor de wolf heel goed mogelijk zijn om om het half jaar zijn/haar boeltje te pakken en te verkassen. Een half jaar daarna weer. De slimme wolf ontsnapt zo aan de kogel en leidt zo een, weliswaar onrustig, maar lang leven. Ik begrijp nu ook beter dat Bor de Wolf in de Fabeltjeskrant een altijd wat nerveuze indruk maakt in het Praathuis.

Het verhaal van de wolf in Nederland is beeldend voor het vaak bizarre beleid als het gaat om natuurgebieden en het menselijk beheer daarvan. Zodra het echt natuur dreigt te worden, wil de mens weer ingrijpen. Het zit in de menselijke natuur om in sprookjes te blijven geloven.

De wolf terug in Nederland: Te mooi om waar te zijn?

Anarchie

Niks mis met individuele vrijheid in combinatie met eigen verantwoordelijkheid. De kernwaarden van het liberalisme zijn in deze combinatie een basis voor een maatschappij die zou moeten werken. Bij veel situaties werkt het ook, maar wanneer vooral het deel met verantwoordelijkheid minder of niet van toepassing is, kun je spreken over anarchie.

Nu ons land een beetje aan het bijkomen is van de ‘feestelijkheden’ rondom oud en nieuw brokkelt het draagvlak voor individueel vuurwerk steeds verder af. De onderzoeksraad voor de veiligheid, artsen, politie en hulpdiensten hebben al eerder aan de bel getrokken dat deze traditie zo langzamerhand een kwelling is voor de openbare orde en veiligheid. En alsof het zo moest zijn, was het de afgelopen editie nog erger dan voorgaande jaren. Grote materiële schade, lichamelijk letsel en zelfs dodelijke slachtoffers. De figuurlijke klap op de vuurpijl was natuurlijk het inferno in Scheveningen. Niet zozeer vuurwerk, maar totale wetteloosheid vierde hoogtij. De Haagse burgemeester Krikke, stond als Juffrouw Ooievaar de pers machteloos te woord. Ja, er waren stevige woorden uitgesproken. Geen woorden meer, maar daden. De Haagse raad zal hier haar rol stevig moeten innemen en zal dat ook wel doen.

Wat moet er gebeuren? Een verbod op consumentenvuurwerk? Vuurwerkvrije zones? Georganiseerd vuurwerk? Allemaal maatregelen waarbij de goeden onder kwaden lijden. Jij steekt met familie en vrienden een paar sierpotten af in je straat. Kinderen een vuurwerkbril op, netjes een aansteeklont en daarna ruim je alles netjes op. Ondertussen lopen er groepjes tieners door je buurt en steken illegaal knalvuurwerk af in vuilnisbakken, bushokjes, verkeersborden. De gemeenschap mag het opruimen en afrekenen. Opvallend is ook dat in buurten met de laagste inkomensgroepen en sociale problemen de grootste concentratie van vuurwerkvandalisme is. Het lijkt wel of de frustratie of minachting voor het gezag met veel kabaal moet worden geuit. Daarnaast natuurlijk de vraag hoe men aan het geld komt om aan het einde van het jaar eens flink uit te pakken. Naast illegaal knalvuurwerk zie je hele vuurwerkshows voorbij komen die toch honderden euro’s moeten kosten. Een vreemd uitgavenpatroon.

De conclusie is dat waar vrijheid omslaat in anarchie, kordaat ingrijpen noodzakelijk is. Waar maatregelen met een halfbakken handhaving geëffectueerd moeten worden, komen we niet veel verder. Met vuurwerkvrije zones zijn de ervaringen niet echt om te juichen. Opsporen van illegaal vuurwerk ging dit jaar volgens politie en justitie wel iets beter, maar op straat hebben we daar toch weinig van gemerkt. Een totaal vuurwerkverbod dan maar. Met een feestelijke professionele vuurwerkshow op een centrale plek in stad of dorp voor het inluiden van het nieuwe jaar. Net zoals de Fransen de vrijheid vieren op 14 juli.

Gaat dit werken? Nou, zoals het nu gaat werkt het in ieder geval niet zeg ik met pijn in mijn liberale hart. Velen kunnen niet met individuele vrijheid omgaan. We zien het ook bij andere massale gebeurtenissen, zoals voetbalwedstrijden, openbare feesten en uit de hand lopende demonstraties. De openbare orde en veiligheid is de basis van een rechtsstaat. Ook in een liberale samenleving als de onze. Iets minder liberaal met oud en nieuw, dat wel. Bijkomende voordelen zijn een gezondere luchtkwaliteit en een groter dierenwelzijn.

100

Mijn honderdste blog gaat over wat komen gaat in het nieuwe jaar. Terugblikken is nu wel geweest, tijd om vooruit te kijken.

2019 begint, zoals ieder jaar, met goede voornemens over gezondheid, werk, relatie… Alles om je (nog) gelukkig(er) te maken. Veel heb je in eigen hand, maar net zoveel overkomt je en het is dan aan jou hoe hiermee om te gaan. Plezier en verdriet, daar zal het in 2019 ook weer om draaien.

Ik ben benieuwd wat 2019 gaat brengen. De boosheid bij de gele hesjes, de klimaatdiscussie, de economie en natuurlijk de politieke reacties daarop. Ik hoop dat 2019 een beter politiek jaar gaat worden. Minder proefballonnen, minder op de man/vrouw en meer debat over waar je als politicus echt voor staat. Liberaler, socialer, duurzamer. Transparant en eerlijk ook graag.

In Oss zal het college moeten laten zien dat mooie woorden worden omgezet in daden. Veel is doorgeschoven naar 2019. Walkwartier, woningbouw, evenementen, voorzieningen, werkgelegenheid en duurzaamheid. Geen makkelijke opgaven, maar o zo belangrijk voor de toekomst van onze stad.

Op provinciaal niveau zullen gevestigde politieke partijen kleur moeten bekennen over thema’s als energie, landbouw en mestbeleid. In die zin zijn de Statenverkiezingen interessant. Zorgelijk is de verwachte lage opkomst.

Het ongenoegen over de stijgende lasten en het uitblijven van meevallers zal het gemiddelde consumentenvertrouwen geen goed doen. De huizenmarkt zal gaan afkoelen en de negatieve economische gevolgen van de Brexit zullen merkbaar zijn. Dit in combinatie met een groeiende aversie tegen multiculturele ontwikkelingen zal de nationalistische boosheid verder aanwakkeren.

De Duitse pers voorspelt een vertrek van Rutte naar Brussel. Dit om Timmermans de pas af te snijden? Misschien wel goed. Veel mensen zijn teleurgesteld in Rutte. Zijn veelbelovend optimisme levert steeds meer kritiek op. Zijn vrijages met multinationals waren slecht onderbouwd. Zijn Europese inslag zal hem een gewilde kandidaat maken voor de hoogste post in de EU. Ik denk dat ie dat met zijn politieke lenigheid goed kan. Bovendien kan meer Nederlandse invloed in de EU geen kwaad. En wellicht krijgt ons land de eerste vrouwelijke premier? Een Première!

Na de feestdagen koersen we langzaamaan naar het Carnaval. In Oss vieren we het 5×11 jubileum met veel activiteiten. Hopelijk in een lekker voorjaarszonnetje. Na de donkere dagen rondom Kerst kan ik daar wel naar uitzien.

Voor iedereen een fijne en veilige jaarwisseling!

Kwis

Vanavond is het weer de Osse Kwis. Inmiddels een zekerheidje in de dagen tussen Kerst en Nieuwjaar. Een mooie gelegenheid om met een stel leuke mensen een gezellige avond te hebben. Met een heuse binnen- en buitenploeg fanatiek aan de slag met vragen en opdrachten. Om vervolgens moe maar voldaan een borreltje te drinken en te speculeren over de einduitslag.

Meedoen aan de kwis is naast gezellig en uitdagend ook leerzaam. Je komt meer te weten over het Oss van vroeger en nu. Parate kennis en logica zijn ook wel handig. Het is dus belangrijk om deze kwaliteiten te verenigen in een team. In ons team ‘Laot ze mar kommuh’ is dat, denk ik, redelijk op orde. Vorig jaar eindigden we in het rechterrijtje….

Voor de samenstellers van de Osse kwis moet het voorwerk keileuk zijn. Dit team is ook samengesteld uit verschillende kwaliteiten. Anders kun je zoiets niet voor elkaar krijgen. Maar ik denk, het gezelschap kennende, dat er vooral veel lol is bij de voorbereidingen. Dat straalt het in ieder geval uit!

Bij deze, een groot compliment aan het team van De Osse Kwis. Fijn dat jullie zorgen voor een ietsje meer trots op Oss!

Schaatsen

Ik heb het maar eens opgezocht. De Syrische vertaling van schaatsen. Het is niet te vinden. In het Arabisch heet het ‘tazlaj’. Maar Al Tazlaj is ook een Saudische kip fastfoodketen, dus met die vertaling rij ik een scheve schaats waarschijnlijk.

Ik moest hieraan denken toen ik deze week op Winterland een groep Syrische jongens en meiden mocht ontvangen om een rondje te schaatsen. Degene die ze hielp bij de schaatsverhuur zei treffend: “Dat hebben jullie thuis niet hè”. Nee, een ijsbaan zal er in Syrië niet zijn. Ik vraag me inmiddels af wat er nog wel is en overeind staat in Syrië. Een ijsbaan zal niet het eerste zijn waar ze mee starten bij de wederopbouw van dit verscheurde land.

Wat ik zag waren jongeren die veel schik hadden in het schaatsen, alhoewel je het nauwelijks schaatsen kunt noemen. Het is trouwens toch opvallend hoe steeds meer kinderen niet meer kunnen schaatsen. De zachtere winters zorgen voor steeds roestiger ijzers en strammere schaatsbewegingen.

Ik heb ook al een tijdje niet meer geschaatst. Het natuurijs bij het Bomenpark moet alweer zo’n 7 jaar geleden zijn. Lang daarvoor was ik in de winter regelmatig te vinden op de Ravensteinse grachten of op de Hazenakker. En ook regelmatig op de ondergespoten hondenrenbaan op de Rusheuvel. Als de vlag op de Grote Kerk uitging, dan was ie open. Niet echt natuurijs, maar wel een mooie baan met kunstlicht. Daar kwam helaas ook klootjesvolk op af. Mijn opgezwollen wang en een schaatspunt in het kruis van mijn opponent waren de vast pijnlijke herinneringen.

Heel anders was het schaatsen op straat. Als het flink geijzeld had gingen we schaatsent naar school. Het had gewoon geijzeld en er werd veel minder gestrooid dan nu. Geen paniekerige code geel, oranje of rood. Het leven paste zich gewoon aan, aan de omstandigheden. Nu moeten de omstandigheden zich aan ons leven aanpassen zo lijkt het wel. Winterse omstandigheden zijn voor veel mensen een hinderlijke onderbreking van hun gecontroleerd leventje. Oh wee, als de gemeente niet op tijd strooit of de trein verlaat is. Via social media moeten de autoriteiten het meteen ontgelden. De ongemakken van een verzorgingsstaat.

In Syrië is geen verzorgingsstaat, de staat van oorlog is er wel. Of de schaatsende vluchtelingen terug zullen keren naar hun geboortegrond is maar de vraag. Ze leren hier Nederlands en zelfs schaatsen. Ze bouwen hier een leven op en leren misschien later hun kinderen schaatsen. In Nederland of misschien wel in Syrië.

Gisterochtend was er geen schaatsen op Winterland. Een gefrustreerd ijskonijn vond het nodig om de koelmachine uit te zetten. Een enkeltje Syrië zou een mooie taakstraf zijn voor dit soort klootviolen. Daar mijnenvelden opruimen. Het mijn en dein hebben ze niet begrepen.

Ik wens u fijne rustige feestdagen en een respectvol 2019!

Ster

Na de geboorte van Jezus wees een ster de drie wijzen uit het oosten de weg naar het stalletje in Bethlehem. Omdat er geen plaats was in de herberg voor het gezin. De os, de ezel en de herder verwelkomden de hoogzwangere Maria en de hard aan de weg timmerende Jozef.

Geen ster in Oss het komende jaar. Er was nog ff verwarring door een fout kaartje op de site van het BD en een enthousiast twitterende @datisoss account. Maar Missethoreca.nl bevestigde de vallende ster, die dit keer geen geluk bracht bij restaurant Cordial in Oss. Geen beloning voor hard werken in de keuken.

Het bekende Franse bandenmerk was onverbiddelijk en gunde bijvoorbeeld wel een ster van niveau aan een Udens restaurant. Getver, steeds meer Udenaren, uitstervende Ossenaren en een sterloos Oss in 2019.

Alleen maar kommer en kwel? Nee hoor. De Osse horeca doet het goed met bijvoorbeeld mooie ontwikkelingen op De Heuvel en de Peperstraat. Maar ook de sprong van Het Friethuys in de cafetaria top 100. Friet en Oss, die banden zijn onlosmakelijk. Zonder kapsones (spatjes op zun Ossisch) houden Ossenaren, hier geboren of niet, niet van dah strèluk gedoe. Dus Ossenaren allemaal aan de bandenwissel. Het kan binnen luttele seconden. Dan wordt het een Goodyear! Je kunt ook een Pirelli-kalender ophangen als protest tegen die arrogante Fransozen.

Aan het team van Cordial zou ik zeggen: Gas op die lollie. Keihard werken wordt uiteindelijk beloond. Kook ze de sterren voor de ogen!

Rotonde

Hij wordt mooi hè. De nieuwe rotonde in de Molenstraat. In plaats van die enorme asfaltvlakte die er na de doorbraak van de Oostwal naar de Raadhuislaan kwam. Die doorbraak ging dwars door de tuin van Villa Johanna heen. Er werd niet gemijmerd over cultuur-historie. Oss moest vooruit. Het gemeentehuis werd te klein en moest een moderne nieuwbouw krijgen. Het typeert de dadendrang van het gemeentebestuur in die tijd. Gebouwen werden opgericht om Oss een stad van allure te maken. Het ziekenhuis werd in de Kortfoort gebouwd, de Lievekamp, het Zwembad en later het Postkantoor, Belastingkantoor, het Waterschap. Oss ontsteeg de middelmaat van een Brabants industrie-stadje om vervolgens tot de meest saaie stad van het land gebombardeerd te worden door, ik meen de Volkskrant (Vrij Nederland red.).

Oss kwam niet van de rotonde van middelmatigheid af. Verwoede pogingen om af te slaan in de vaart der volkeren mislukten. We bleven rondjes draaien tot het tij keerde. Rationaliteit en bezuinigingen leverden het vertrek op van instellingen zoals het Waterschap, het Ziekenhuis en de Belastingsdienst. Oss was er niet in geslaagd om op ambtelijke lijstjes te komen en ook onlangs verloren we de strijd om de gunsten van de Omgevingsdienst. De meerderheid in de politiek wilde zelfs de rotonde linksom nemen om deze instelling naar binnen te halen. Het aanbod was een minachting voor de kwaliteiten van Oss.

De enige instelling die bleef was de gemeente. Sterker nog, de bestuurlijke rationaliteit maakt de gemeente Oss steeds groter. De gemeente is hiermee inmiddels een van de grootste werkgevers. De Raadhuislaan is nu geen onderdeel van de gedroomde cityring vol met zakelijk en diplomatiek verkeer, maar ze eindigt aan beide zijden met een rotonde. De rotonde aan de Kruisstraat was jarenlang een soort mini-Keukenhof met een gestyleerde aanplant van kleurige flora. Nu is ie kleurloos. Aan de andere zijde vinden we dadelijk een rotonde met een icoon. Het Vorstengrafzwaard zal daar de entree van de stad markeren. Het originele exemplaar komt 2 weken logeren ter gelegenheid van de opening van de rotonde. Het zwaard woont in Leiden. In 1933 vertrouwde men die Ossenaren niet als het gaat om respect voor cultuurhistorie en gezag. Deze losgeslagen bende zou het zwaard vast omsmelten tot een bruikbaar wapen.

De geschiedenis herhaalt zich als een rondje op de rotonde. Inzichten komen en gaan en komen weer terug. Het inzicht dat Oss in de stedelijke strijd moet oppassen voor middelmatigheid en valse bescheidenheid. Een boze burgemeester klom ooit in de pen om saaiheid van Oss te ontkrachten. Onbedoeld bevestigde hiermee de underdog-positie die Oss al zo vaak dwars heeft gezeten.

Neem de afslag op de rotonde. Rij of loop door de lommerrijke Molenstraat en tref er een complex aan wat kracht en trots uitstraalt. De koekgevels gaan er nu in als koek onder leiding van de huidige koekenbakker. Zouden onze kinderen later denken: Wanne koekwous was deh? Wanne poenie-zooi!